“น้องธาร”
เสียงทุ้มเรียกเบาๆ จากด้านหลังทำให้เธอสะดุ้งเล็กน้อย ก่อนจะหันไปเจอกับวีรภพที่ยืนถือแฟ้มเอกสารอยู่ในมือ รอยยิ้มสุภาพประจำตัวแต้มอยู่บนใบหน้าของเขา ดวงตาที่มองมาเต็มไปด้วยความเป็นมิตร และ…ความสนใจที่ไม่ได้ซ่อนเร้นนัก
“คะ? พี่วีมีอะไรรึเปล่าคะ” ธารมิกาตอบตามมารยาท
“ไม่มีอะไรครับ พี่แค่แวะมาดูน่ะ เด็กห้องนี้น่ารักกันดีนะครับ ปรับตัวกันเร็วมาก โดยเฉพาะชัญญ่า เห็นวันแรกนึกว่าจะร้องไห้แล้วซะอีก”
“ชัญญ่าเป็นเด็กที่ปรับตัวเก่ง ดูภายนอกอาจจะบอบบาง แต่ข้างในเธอเข้มแข็งมาก” เธอตอบยิ้มๆ
“เหมือนน้องธารเลยนะครับ” วีรภพพูดต่อด้วยน้ำเสียงเป็นกันเอง “ดูเงียบๆ นิ่มๆ แต่จริงๆ แล้วเข้มแข็งมาก ดูแลเด็กๆ ได้ดีมากด้วย”
คำพูดนั้นทำให้ธารมิกาชะงักไปเล็กน้อย เธอไม่ชินกับการถูกมองด้วยสายตาล้ำลึกขนาดนี้จากผู้ชายคนไหน โดยเฉพาะจากผู้ชายที่เธอไม่ได้สนิทสนมหรือคุ้นเคยกันมากพอ
“พี่วีชมเกินไปแล้วค่ะ” เธอรี
