หลังมื้อเย็นจบลง บ้านใหญ่กลับไปอยู่ในจังหวะเดิมของมัน เสียงถ้วยจานกระทบกันเบาๆ ในครัว เสียงคนงานเดินผ่านระเบียง และเสียงลมที่พัดใบไม้กระซิบกันอยู่ข้างนอก อธิชนม์กลับบ้านไม้ไปหยิบกระเป๋าเดินทางใบเล็กของตัวเองที่เตรียมไว้ตั้งแต่เมื่อคืน
เขาไม่ได้แพ็กอะไรเยอะ มีแค่เสื้อผ้าสำหรับหนึ่งคืนกับเอกสารงานบรรยายทางวิชาการที่ได้รับเชิญไปเป็นวิทยากรที่มหาวิทยาลัยแห่งหนึ่งในตัวเมืองเชียงใหม่ ส่วนธารมิกาใช้กระเป๋าใบกลาง สีสุภาพเหมือนตัวเธอ เพื่อเตรียมตัวไปสอบใบประกอบวิชาชีพที่จะมีขึ้นในวันพรุ่งนี้
ชัญญ่ายืนเกาะบันไดมองทั้งสองคนเดินขึ้นลงอย่างเงียบๆ ความน้อยใจของเด็กหญิงไม่ได้แสดงออกด้วยคำพูด หากเป็นความเงียบที่พยายามกลืนความรู้สึกลงไป ซึ่งเป็นนิสัยที่ทำให้อธิชนม์ทั้งสงสารทั้งหนักใจ เพราะมันเหมือนเขากำลังเห็นตัวเองในวัยเด็กที่ไม่เคยร้องขออะไร แต่เก็บทุกอย่างไว้ข้างในเสมอ
ก่อนออกเดินทาง ธารมิกาเดินไปหา
