กลับกลายเป็นว่าเธอหาเหตุผลอื่นได้แล้ว มันเป็นเหตุผลที่เธอเองก็ยังไม่เข้าใจ แต่ไม่ว่ายังไงการมาของเธอในครั้งต่อไปจะไม่ทำให้ใครต้องลำบากใจอีกแล้ว...
ภายในออฟฟิศ อธิชนม์หันกลับมานั่งข้างธารมิกาอีกครั้ง เขาเอื้อมมือไปโอบไหล่เธอเบาๆ อย่างเป็นธรรมชาติ
“ปวดหลังมั้ย” เขาถาม
ธารมิกาส่ายหน้า ยิ้มอ่อน
“ไม่ค่ะ…แค่...รู้สึกง่วงนิดหน่อย สงสัยยาที่กินเมื่อเช้าจะออกฤทธิ์แล้ว”
“งั้นพี่พากลับไปนอนพักที่บ้านดีกว่า ธารจะได้หลับสบายๆ หน่อย”
“ให้ธารเดินกลับเองก็ได้นะคะ รบกวนพี่ไปส่งเปล่าๆ”
“เคยบอกแล้วไง สำหรับธารแล้วไม่มีคำว่ารบกวน มีแต่คำว่า...เต็มใจ”
อธิชนม์ยิ้ม ก่อนจะก้มลงหอมแก้มเธออย่างแผ่วเบา ท่ามกลางแสงแดดอ่อนที่ส่องผ่านหน้าต่าง และหัวใจสองดวงที่กำลังค่อยๆ เข้าใกล้กันอย่างไม่ต้องเร่งรีบ แต่มั่นคงและชัดเจนในทุกความรู้สึก
รถเอสยูวีแล่นออกจากหน้าสำนักงานในเวลาต่อมา แสงแดดอ่อนคล้อยลงเล็กน้อย ลมเย็นพ
