ธารมิกายืนอยู่หน้าประตูห้องนอน มือบางกำชายเสื้อคลุมแน่นกว่าปกติ ทั้งที่ในใจรู้ดีว่านี่ไม่ใช่ห้องของคนแปลกหน้า ไม่ใช่สถานที่ที่เธอไม่คุ้นเคย แต่เป็นห้องของผู้ชายที่เธอรัก ผู้ชายที่เพิ่งกลายเป็นสามีของเธออย่างสมบูรณ์ในวันนี้ ทว่าความรู้สึกเขินอายกลับไม่ยอมหายไปง่ายๆ กลับยิ่งชัดเจนขึ้นเสียด้วยซ้ำ เมื่อรู้ว่าจากนี้ไป ทุกอย่างจะเปลี่ยนไปในความหมายที่ลึกซึ้งกว่าเดิม
อธิชนม์เดินเข้ามาใกล้เธอโดยไม่เร่งรีบ ชุดนอนสีอ่อนทำให้เขาดูผ่อนคลายกว่าทุกวัน ใบหน้าที่มักเคร่งขรึมอ่อนลงอย่างเห็นได้ชัดเมื่อสายตามองมาที่เธอ เขาไม่พูดอะไรในทันที เพียงยกมือขึ้นแตะไหล่เธอเบาๆ อย่างขออนุญาต ก่อนจะค่อยๆ ดึงเธอเข้ามาใกล้ในระยะที่หัวใจของทั้งคู่รับรู้ถึงกันและกันได้ชัดเจน
“หนาวมั้ย” เขาถามเสียงต่ำ นุ่ม และใกล้กว่าปกติ
ธารมิกาส่ายหน้าเบาๆ แม้ความจริงจะไม่ใช่ความหนาวจากอากาศ หากเป็นความสั่นไหวในอกที่เธอเองก็แยกไม่ออกว่
