วิศวะร้ายฝ่าเคราะห์รัก

“เอาไหม… ถ้าคุณไม่เอาฉันจะกลับห้อง” เสียงของแพคเม่สั่นเล็กน้อย “ฉันย้ายมาอยู่บ้านคุณครบอาทิตย์แล้ว คุณไม่เคยแตะต้องฉันเลย” อาเธอร์หัวเราะหยัน ดวงตาคมเย็นชาจับจ้องเธอราวมองสิ่งไร้ค่า “เอาสิ!...เข้ามาเลย ถอดให้หมดทุกชิ้นแล้วเดินมาตัวเปล่า" เขายกมุมปากขึ้นราวกับหยันเหยียดเธอ "สุดท้ายแล้วคุณก็เหลือแค่นี้ไม่ใช่หรือที่ต้องการ? อำนาจเงินทองคุณมีอยู่แล้ว เหลือแค่ตัวผมที่คุณต้องการ” คำพูดนั้นทำให้หัวใจของเธอร้าวลึก แต่แพคเม่ยังยืนหยัดเธอถอดชุดนอนออกช้าๆ ไม่ใช่เพราะความมั่นใจ หากเพราะความสิ้นหวังของคนที่รักเขาข้างเดียว ความงามของเธอเรือนร่างที่สวยอรชร ผิวขาวอมชมพูส่วนโค้งส่วนเว้าชัดเจนนั้น มันไม่เคยอยู่ในสายตาของเขาเลย แพคเม่ก้าวเข้าไปใกล้ ผลักเขาลงบนเตียงกว้างหรูหรา มือเรียวสั่นเทาแต่แววตาดื้อรั้นเธอคิดเพียงอย่างเดียว ถ้าไม่ใช่ความรักอย่างน้อยก็ขอให้เขาจำเธอได้ อาเธอร์ถอดเสื้อคลุมออกอย่างเชื่องช้า ร่างสูงใหญ่กดบรรยากาศในห้องให้หนักอึ้ง “ในเมื่อคุณเลือกวิธีนี้ ก็อย่าหวังว่าจะได้อะไรกลับไปมากกว่าความเจ็บปวด” สิ่งที่เกิดขึ้นหลังจากนั้น ไม่ได้เริ่มจากความอ่อนโยน ไม่มีคำว่ารักมีเพียงความโกรธ ความเกลียด และความรู้สึกถูกบีบบังคับที่ทับถมอยู่ระหว่างคนสองคน "อาร์ ฮึก! อื้มม์! สาบ! สาบ! ตับ! ตับ! ตับ! เสียงอัดกระแทกของเอวสอบ ขยับรุนแรงไม่ยั้งตามอารมณ์โกรธ แต่ในนั้นมันยังมีแรงปราถนาปะปนเล็กน้อย ตึก! ตึก! ตึก! เสียงหัวเตียงที่แข็งแรงยังอัดกระแทกเข้ากับผนังจนเกิดเสียง "อะ! อา อาร์ ซี๊ด! ซาบ! ซาบ! ซาบ! อืม" แพคเม่หลับตาลง ปล่อยให้น้ำตาไหลเงียบๆ เธอเข้าใจแล้วว่า การได้เขามาด้วยวิธีนี้ไม่เคยทำให้หัวใจของอาเธอร์เป็นของเธอเลย และคืนนั้น… กลายเป็นบาดแผลแรกของการแต่งงานที่ไม่เคยมีคำว่า 'รัก' ตั้งแต่ต้น บนนำ ปีพ.ศ. 2569 แพคเม่ มัสหยา นรานันทร์ วัย 31 ปี ทายาทตระกูลธุรกิจยักษ์ใหญ่ แต่งงานกับ อาเธอร์ ธิระเดชากุล วัย 34 ปี นักธุรกิจหนุ่มผู้เย็นชา การแต่งงานของทั้งคู่เกิดจากผลประโยชน์และแรงบีบบังคับทางธุรกิจ มิใช่ความรัก แพคเม่รักอาเธอร์เพียงฝ่ายเดียว ขณะที่เขาเกลียดเธออย่างชัดเจน หลังแต่งงานได้เพียง 7 วัน ทั้งสองต้องเดินทางไปฮันนีมูน แต่การทะเลาะรุนแรงระหว่างทางนำไปสู่อุบัติเหตุ รถพลิกคว่ำ แพคเม่กระเด็นตกแม่น้ำ ส่วนอาเธอร์หายสาบสูญไม่รู้ชะตากรรม แทนที่จะสิ้นชีวิต แพคเม่กลับฟื้นขึ้นมาในร่างของตนเองเมื่อปีพ.ศ. 2557 ขณะอายุ 19 ปี นักศึกษามหาวิทยาลัยผู้ยังไม่ก่อบาดแผลในชีวิตของอาเธอร์ นี่คือโอกาสครั้งที่สองในการแก้ไข 12 ปีแห่งความผิดพลาด แพคเม่ตัดสินใจเปลี่ยนแปลงตัวเองอย่างสิ้นเชิง เลิกใช้อำนาจเงินตราเลิกเอาแต่ใจ และเลือกเดินเข้าใกล้อาเธอร์ด้วยความจริงใจ ในรั้วมหาวิทยาลัย อาเธอร์คือรุ่นพี่ผู้ทรงอำนาจเย็นชา ฉลาด สุขุม และไม่ไว้ใจใครง่ายๆ แพคเม่ในอนาคตเคยทำให้เขาเกลียด แต่แพคเม่ในปัจจุบันรู้ทุกบาดแผลในอนาคตของเขา เธอคอยปกป้องสนับสนุน และยืนอยู่ข้างเขาในวันที่ไม่มีใคร ความสัมพันธ์ค่อยๆ เปลี่ยนจากความระแวงเป็นความผูกพัน ทว่า การเปลี่ยนอดีตย่อมกระทบอนาคต หากอาเธอร์รักเธอด้วยหัวใจจริง การแต่งงานที่เต็มไปด้วยความเกลียดชังในปี 2569 อาจไม่เกิดขึ้นอีก แพคเม่ต้องเลือกระหว่างการครอบครองความรัก กับการยอมปล่อยเขาไปเพื่อให้โชคชะตาดำเนินต่อไป และพิสูจน์ว่า ครั้งนี้อาเธอร์จะรักเธอด้วยการเลือกเอง ไม่ใช่การบังคับ ตอนที่ 1 เสียงฝนกระหน่ำกระจกหน้า รถไม่ต่างจากหัวใจของแพคเม่ที่กำลังแตกสลายไม่เป็นชิ้นดี เจ็ดวัน… หลังพิธีแต่งงานที่ยิ่งใหญ่ราวเทพนิยาย แต่กลับว่างเปล่าราวหลุมศพ “คุณจะเงียบไปอีกนานแค่ไหน” เสียงของเธอสั่นไหว แม้พยายามกลั้นมันไว้ อาเธอร์เขาไม่ตอบ ดวงตาคมเย็นจับจ้องถนนเบื้องหน้า มือแกร่งกำพวงมาลัยแน่นราวกำลังอดทนต่อสิ่งน่ารังเกียจบางอย่าง ซึ่งแพคเม่รู้ดีว่า สิ่งนั้นคือตัวเธอ “ถ้าไม่อยากไปฮันนีมูนเรากลับก็ได้นะคะ” เธอพูดอย่างอ่อนแรง ความหวังริบหรี่ยังไม่ยอมดับ “อย่าทำเหมือนคุณมีสิทธิ์เลือก” เขาตอบเสียงเรียบเย็นชาเฉียบขาด “การแต่งงานครั้งนี้คุณก็รู้ว่ามันคืออะไร” คำพูดนั้นแทงลึกยิ่งกว่ามีด แพคเม่เบือนหน้าหนี น้ำตาไหลเงียบๆ เธอรักเขา… รักมาตลอด แต่สิ่งที่ได้กลับมา มีเพียงความเกลียดชัง เอี๊ยด......!!! เสียงเบรกแหลมยาวฉีกอากาศกลางคืน ฝนกระหน่ำกระทบกระจก แปะ! แปะ! แปะ! ดังระรัวปะปนกับเสียงเครื่องยนต์ที่คำรามผิดจังหวะ ครืดดด....! ยางรถเสียดสีกับถนนเปียกลื่น เสียงโลหะสั่นสะเทือนดัง กึงกัง! ราวกับรถทั้งคันกำลังต่อต้านชะตากรรม “โครม....!!!” เสียงชนดังสนั่นราวฟ้าผ่าลงกลางหัวใจ กระจกแตก เพล้ง! เพล้ง! เศษแก้วกระเด็นกระทบพื้นและตัวรถ กรุ๊งกริ๊ง! ไม่หยุด รถหมุนคว้าง โลหะบิดงอ แกร๊ก! ครืด! คราด! เสียงตัวถังเสียดสีกับราวกั้นถนนอย่างโหดร้าย ตึง....! ตึง....! เสียงเข็มขัดนิรภัยกระชากร่าง เสียงลมหายใจขาดห้วง ฮึก! ก่อนจะมีเสียงสุดท้าย… ตูม...!! เสียงน้ำแตกกระจาย ซ่า...!! ร่างรถกระแทกผิวน้ำอย่างแรง เสียงน้ำกลืนกินทุกอย่าง จ๋อมมม! และแล้ว… เงียบ เงียบจนได้ยินเพียงเสียงน้ำไหลเอื่อย กับเสียงหัวใจที่ค่อยๆ จมหายไปพร้อมความมืด รถเสียหลักในเสี้ยววินาที เสียงเบรกดังลั่น โลกทั้งใบหมุนคว้างก่อนความมืดจะกลืนกินทุกอย่าง ความเย็นจัดโอบรัดร่างเธอ น้ำไหลบ่าลงปอด ลมหายใจสุดท้ายเต็มไปด้วยชื่อของเขา อาเธอร์…!!! หวอออออ.....หวอออออ.....! เสียงไซเรนแหลมสูงกรีดอากาศกลางคืน ดังเป็นจังหวะซ้ำๆ ไม่หยุด หวีด....หวีด....หวีด...!