ตอนที่ 18
มีแค่มึงคนเดียวหรือไงที่...
ในห้องมีเพียงแสงไฟสลัวหลอดเดียว เพราะไม่รู้จะไปที่ไหน หนีไปก็เท่านั้น หนุ่มหน้าหวานผมสีทองนั่งดื่มคนเดียวในห้อง กลับมาก็ไม่มีวี่แววของคนร่วมห้อง นั่นยิ่งทำให้ความรู้สึกของเวสป้าจมอยู่กับความรู้สึกหมองหม่น
มือเรียวยกทั้งเบียร์ ทั้งเหล้าสีอำพัน กระดกลงคอ มึนเบลอแบบนี้ก็ดีเหมือนกัน จะได้ไม่ต้องคิดถึงเรื่องที่ทำให้หงุดหงิดใจ แอลกอฮอล์ต่างชนิดยิ่งทวีความรุนแรงกว่าทุกที แม้จะไม่ได้ยกดื่มติดกัน แต่ก็ทำให้เริ่มนั่งไม่ตรงบ้างแล้ว
“อีป้า ทำไมไม่เปิดไฟวะ แล้วทำไมสภาพเป็นงี้” เจ้าเอยกดเปิดไฟ แล้วรีบก้าวมาหาเพื่อนสนิททันที ก่อนนี้ครามฟ้าชวนไปทานอาหารข้างนอก แล้วก็นั่งเล่นรับลมไปเรื่อย เลยเพิ่งจะกลับถึงบ้าน
“กลับมาแล้วเหรอ” แม้จะดื่มไปไม่น้อย แต่ก็ใช่ว่าจะคออ่อนจนไม่มีสติ เขายังสามารถพูดคุยได้ปกติ อย่างมากก็แค่เสียงยืดยานหรือตอบกลับช้าบ้าง ถึงอย่างนั้นก็ไม่เคยล
