“ปุณ ค่อย ๆ เดินครับ” เสียงเตือนของติณณ์ดังขึ้นขนาดที่ทั้งสองเดินทางมาฝากครรภ์ที่โรงพยาบาลเอกชนชื่อดังตั้งแต่รู้ว่าภรรยาของตัวเองท้อง ติณณ์เริ่มเป็นกังวลกับการเคลื่อนไหวของปุณจนบางครั้งเขาก็แอบกลัวว่าปุณจะเบื่อ
“ปุณเดินระวังอยู่แล้ว” ร่างเล็กของปุณเดินเข้ามาโอบแขนของติณณ์ส่งสายตาออดอ้อนจนคนถูกอ้อนทำตัวแทบจะไม่ถูกได้แต่ใช้มือหนาเกาท้ายทอยของตัวเองเบา ๆ เพราะน้อยครั้งที่ปุณจะออดอ้อนเขาแบบนี้
“ทำไมคุณถึงพามาโรงพยาบาลนี้คะ ปุณว่าแพงเกินไปรึเปล่า”
“คุณปุณณดาครับ คุณลืมไปแล้วเหรอว่าสามีของคุณรวย” น้ำเสียงหยอกล้อของติณณ์เตือนสติของปุณ เธอคงลืมว่าตัวเองได้สามีรวยไม่ใช่แค่รวยธรรมดาแต่เขารวยมากแค่ซื้อความสะดวกสบายและความปลอดภัยให้ลูกกับเมียเขาพร้อมจ่ายไม่อั้นและอีกอย่างก่อนที่จะพาปุณมาฝากครรภ์ที่นี้ เขาได้ศึกษาหรือหาข้อมูลมาหลายโรงพยาบาลแล้ว
“งั้นขอตังค์หน่อยค่ะ”
“เอาไปทำอะไร”
“ซื้อหนม”
ติ๊ง!
