“พูดแบบนี้แสดงว่าจะแต่งงานกับฉันใช่ไหม”
เกดสุดายิ้ม
“ครับ… ทำไงได้ เมื่อบุพเพสันนิวาสสร้างสรรค์ให้เจอ ผมจะไม่ยอมแยกจากคุณหนูทุกภพพชาติ จะขอคุณหนูกับพ่อเลี้ยง คุณหนูจะเรียกสินสอดเท่าไรครับ”
“เอาจริงอ่ะ”
เกดสุดาเป็นคนมีอารมณ์ขัน
“พูดแบบนี้เดี๋ยวโดนอีกยกนะ”
“ฉันเรียกสินสอดแพงนะ… นายคงสู้ไม่ไหว”
หญิงสาวแกล้งว่า
“ไหวครับ… ”
ในสายตาของคนภายนอกอาจมองว่าเจมส์ก็แค่คนงานคนหนึ่ง มีดีก็แค่ความหล่อเหลาสะดุดตาสาว หารู้ไม่ว่าผู้ชายคนนี้ไม่ธรรมดา เขามีอะไรมากกว่านั้น
“รอให้ฉันเรียนจบก่อนนะ… ตอนนั้นฉันจะแต่งงานกับนาย”
เกดสุดาให้คำมั่นสัญญา
“ครับ… ผมจะรอวันนั้น คุณหนูของผม”
เจมส์โอบใบหน้าของหล่อน โน้มกายลงมาประกบริมฝีปากจูบกันนัวเนียดูดดื่มอีกครั้ง
“นายจูบเก่งจัง”
