“อย่าทำแรงนะ... ฉันไม่เคย”
เสียงสั่นบอกความหวาดกลัว นึกไม่ออกว่ามันจะเจ็บแค่ไหน ถ้าความยาวใหญ่ขนาดท่อนแขนเด็ก ไชชอนจมหายเข้ามาเป็นส่วนหนึ่งในกายสาวที่ยังไม่เคยมีชายใดล่วงล้ำมาก่อน
“ครับ… ผมจะไม่ทำให้คุณหนูเจ็บ ขอใช้นิ้วนำร่องอีกนิดนะครับ”
“จ้ะ… ”
เกดสุดาหน้าบูดหน้าเบี้ยวพยักหน้า
“พูดเพราะจัง… คุณหนูของผม”
ดวงตาของเจมส์วาวโรจน์ไปด้วยเพลิงราคะ กำลังกลายกลายร่างเป็นพยัคฆ์ร้ายที่พร้อมจะขย้ำลูกกวางน้อยไร้เดียงสา
“อ๊อย... แน่น… อ่า… ”
เกดสุดาร้องออกมา
“นี่แค่นิ้วนะครับ”
เจมส์นึกในใจว่านี่แค่ลำนิ้วน้อยๆ หล่อนก็คับแน่นจนใบหน้าบูดเบ้ แล้วถ้าได้เจออาวุธประจำกายยาวใหญ่ของเขา หล่อนจะเสียวซ่านแค่ไหน
“ฉันทรมาน… ใส่เถอะนะ… ไม่ไหวแล้ว”
เจมส์รอฟังคำนี้ เพราะอย่างน้อยมันจะช่วยยืนยันว่าเหตุการณ์ครั้งนี้เกิดจากความเต็มใจของคนสองคน
