หลายวันต่อมา... ฟางข้าวรู้ว่าขุนเขาจะเดินทางมายังไร่กาแฟที่สงขลา หล่อนจึงไม่ได้ออกไปช่วยงาน หลบอยู่เพียงแต่ในห้องเท่านั้น
แม้จะอยากเห็นหน้าของเขาใจจะขาด เพราะคิดถึงเหลือเกิน แต่ก็ไม่กล้าเสี่ยงที่จะให้เขาเห็น
ฟางข้าวนั่งร้องไห้อยู่ภายในห้องพัก ก่อนที่จะมีเสียงเคาะประตูดังขึ้น
“ต้นเหรอจ๊ะ”
ไม่มีเสียงตอบกลับมา แต่หล่อนก็มั่นใจว่าคงเป็นต้นน้ำนั่นแหละที่มาเคาะเรียก
ประตูห้องถูกหล่อนเปิดออก พร้อมกับความตกใจที่พุ่งเข้าใส่หน้า มือเล็กรีบกระชากประตูเพื่อจะให้ปิด แต่ก็ถูกอีกฝ่ายคว้าเอาไว้เสียก่อน
“คุณ... ขุนเขา...”
“ต้นน้ำบอกกับผมว่า มีคนขี้ขโมยแอบซ่อนตัวอยู่ที่นี่”
“ต้น... ต้นน้ำบอกคุณเหรอคะ”
เขายิ้มมุมปาก พร้อมกับแทรกตัวเข้ามาภายในห้องพัก
“แล้วก็จริงอย่างที่ต้นน้ำบอก คนขี้ขโมยอยู่ที่นี่จริงๆ ด้วย”
ฟางข้าวรีบเรียกสติกลับคืนมา และพยายามทำความเข้าใจกับคำพูดของเขา
“คนขี้ขโมย...? คุณหมายคว
