บทที่ 7 เด็กป่วย [NC20+]

แม่บ้านยกโจ๊กร้อนๆ ยาแก้ไข้ รวมถึงน้ำเปล่าขึ้นมาให้บนห้องนอน เขาสะกิดเรียกหญิงสาว แต่เธอก็ไม่ขยับ ฌอร์นวัดไข้อีกครั้ง พบว่าตอนนี้เธอมีไข้ 37.5 น้อยกว่าตอนแรกที่ไข้สูงถึง 38.5 เขาถอนหายใจอย่างโล่งอก “ชะเอม... ชะเอม” เขาเรียก เอมมาลินหลับตาหยี เธอออกจะหงุดหงิดด้วยซ้ำที่มีคนมาก่อกวนเวลานอน “ชะเอม ลุกขึ้นมากินข้าวก่อน” เขาเรียกเธอเสียงดังขึ้น เอมมาลินพลิกกายหนีและดึงผ้าห่มขึ้นคลุมหัว เขาเห็นท่าทางแบบนี้แล้วก็สบายใจขึ้น เธอมีอาการดีกว่าเดิมแล้ว “ชะเอม กินข้าวแล้วจะได้กินยา” ฌอร์นไม่ใจอ่อนให้เธอนอนต่อ เขาดึงผ้าห่มเธอออก และพลิกตัวเธอให้หันกลับมาหาเขา ชายหนุ่มเอามือจับหน้าเธอ และก้มลงจูบเธอเบาๆ เอมมาลินได้รับสัมผัสนี้จากชายหนุ่มก็ลืมตาโพรง เธอคิดว่าตัวเองกำลังนอนอยู่ที่บ้าน และคิดว่าคนที่มาปลุกคือคุณพ่อที่แสนดี แต่มันไม่ใช่ ตอนนี้เธออยู่ในบ้านของอสูรร้ายที่กลืนกินความสาวไปจนหมดสิ้น เอมมาลินกระเด้งตัวลุกขึ้น แต่ก็ต้องล้มตัวลงนอนที่เดิมเพราะปวดหัวมาก ฌอร์นค่อยๆ ประคองเธอให้นั่งดีๆ เขาหยิบหมอนให้เธอหนุนหลัง “ดีขึ้นกว่าเดิมแล้ว กินโจ๊กสิ” เขาบอก เอมมาลินมองหน้าเขาที มองโจ๊กที “ชะเอมยังไม่หิวค่ะ อยากนอน” “ไม่หิวก็ต้องกิน เพราะเธอเป็นไข้ ไม่สบาย กินโจ๊กแล้วจะได้กินยา นอนพักผ่อน” เขาดุ เอมมาลินไม่อยากฝืนใจตัวเอง เธอส่ายหน้าไม่เอาท่าเดียว จนเขาเริ่มรำคาญ เป็นฝ่ายหยิบถ้วยโจ๊กขึ้นมาและตักป้อนใส่ปากเธอ เอมมาลินเบือนหน้าหนี “เลือกเอาว่าจะกินโจ๊กหรือจะกินน้องชายฉัน!” เขาเสนอทางเลือกให้ เอมมาลินตาโต ในใจหวนนึกถึงเหตุการณ์เมื่อคืน เธอรีบหันมาหาถ้วยโจ๊กทันที “กินโจ๊กค่ะ!” เธอรีบตอบ ฌอร์นยิ้มน้อยๆ อย่างพึงพอใจ ต้องให้เขาข่มขู่อยู่เรื่อยเลยน่า... “ถ้างั้นก็กินไป กินให้หมดนั่นแหละ” เขายื่นถ้วยโจ๊กให้เธอ เอมมาลินรับมาและลงมือกินทันที หากเธอเลือกได้ เธอจะทำทุกทางเพื่อหลีกเลี่ยงการมีเซ็กซ์กับเขา “ค่ะ” โจ๊กรสชาติฝีมือแม่บ้านนั้นอร่อยจนทำให้เธอกินหมดถ้วย เอมมาลินกินหมดในเวลาอันรวดเร็ว เธอหยิบยาขึ้นมากินต่อ และล้มตัวลงนอน สุดท้ายแล้ววันนี้เธอก็ไม่ได้ไปเรียน เอมมาลินหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาไลน์บอกเพื่อนๆ ในห้อง ก่อนจะหลับไป ฌอร์นเฝ้าดูจนเห็นเธอหลับแล้วจึงอาบน้ำออกไปประชุม เขาใช้เวลาในการประชุมเพียง 1 ชั่วโมง ประชุมเสร็จก็รีบกลับบ้านเพื่อมาดูอาการของหญิงสาว พอเข้ามาในห้องเธอยังนอนหลับไม่ตื่น ชายหนุ่มเอามืออังหน้าผาก พบว่าเธอหายไข้แล้ว แต่น่าจะยังอ่อนเพลียเพราะเมื่อคืนนอนน้อยอยู่ เขาจึงสั่งให้แม่บ้านทำน้ำผลไม้หวานๆ มาให้ เอมมาลินตื่นมาอีกครั้งตอนบ่ายแก่ๆ เธอค่อยๆ ลุกขึ้นช้าๆ หันไปมองซ้ายมองขวาไม่เห็นมีใครก็เข้าใจว่าฌอร์นคงไปทำงาน เธอจึงเดินกลับเข้าห้องนอนของตัวเอง และอาบน้ำแต่งตัว ขณะที่ฌอร์นเดินกลับเข้ามาในห้อง ไม่เห็นหญิงสาวก็แปลกใจ เขาจึงเดินเข้าไปในห้องของเธอ ฌอร์นเห็นหญิงสาวกำลังนั่งทาครีมที่เรียวขาขาว ก็ใจเต้นแรง เอมมาลินเงยหน้าเห็นชายหนุ่มยืนอยู่ข้างหลังก็ตกใจ เธอรีบลุกขึ้นจนผ้าขนหนูหลุดออกจากตัว สายตาคมไล่มองเรือนร่างเปล่าเปลือยของหญิงสาว เธอรีบก้มลงหยิบผ้าขนหนูมาห่มกายเอาไว้ ใบหน้านวลแดงก่ำไปหมด เขาหัวเราะในลำคอและก้าวเข้าไปหาเธอช้าๆ เอมมาลินถอนหลังหนี จนตัวติดกับโต๊ะเครื่องแป้ง “พี่ฌอร์น...” “อายอะไร ฉันเห็นของเธอหมดทั้งตัว เห็นหมดทุกซอกทุกมุมแล้ว” เขาพูดขึ้นมา ทำให้หญิงสาวอับอายยิ่งนัก “พี่ฌอร์นเข้ามาในห้องชะเอมทำไมคะ” “ฉันเป็นเจ้าของบ้านนี้ ฉันจะเดินเข้าเดินออกห้องไหนก็ได้” “พี่ฌอร์นออกไปก่อนเถอะค่ะ ชะเอมยังไม่ได้แต่งตัว” เธอไล่เขาทางอ้อม ฌอร์นไม่สนใจ เดินไปนั่งบนเตียงของเธอ “ฉันจะรอที่นี่ รอในห้องนี้ เธอจะแต่งตัวก็แต่งไป ฉันไม่ได้ห้ามอะไร” เขาพูดอย่างไม่สนใจอะไรทั้งนั้น เอมมาลินเม้มปากแน่น รู้สึกอึดอัดที่ความเป็นส่วนตัวถูกรุกล้ำ ตั้งแต่เกิดมาเธอเป็นลูกคนเดียว พ่อกับแม่จะให้พื้นที่ส่วนตัวกับเธอค่อนข้างมาก เธอเลยไม่ชินกับการที่จะต้องอยู่ร่วมห้องกับใคร และยิ่งไม่ชินกับการอยู่ใกล้ชิดกับผู้ชายแบบนี้ แต่ทำยังไงได้ ตอนนี้เธอไม่มีทางเลือกก็จำใจต้องฝืนทน เธอเดินไปหยิบเสื้อผ้าและเข้าไปสวมใส่ในห้องน้ำ เธอใช้เวลาในการแต่งตัวไม่นานก็เดินออกมา “เสร็จแล้วค่ะ” “หายป่วยดีแล้วใช่ไหม” “ดีขึ้นแล้วค่ะ พรุ่งนี้ชะเอมคงจะไปเรียนได้แล้ว” “ถ้ายังไม่หายก็หยุดพักอีกวันหนึ่งก็ได้” “ไม่ดีกว่าค่ะ ช่วงนี้ใกล้สอบแล้ว ชะเอมไม่อยากขาดเรียน” “ถ้าคิดว่าไหวก็ไป ฉันให้แม่บ้านเตรียมอาหารเย็นไว้ให้แล้ว ตอน 6 โมงแม่บ้านจะยกขึ้นมาให้บนห้อง เธอจะได้ไม่ต้องเดินลงไปให้เหนื่อย ฉันจะเคลียร์งานต่อ ถ้ามีอะไรก็เรียกฉันได้ ห้องทำงานฉันอยู่ตรงข้ามกับห้องนอนเธอ” เขาลุกขึ้นยืนเต็มความสูงและบอก เอมมาลินพยักหน้ารับรู้ “ค่ะ ขอบคุณมากนะคะ” “พักผ่อนซะ!” เขาเดินเข้ามาใกล้ๆ และลูบหัวเธอเบาๆ จังหวะนั้นเอมมาลินใจสั่นไหวและเต้นแรงมาก ใบหน้าของเธอร้อนผะผ่าวเหมือนจะไข้ขึ้นอีกรอบ ภาพเหตุการณ์เมื่อคืนนี้ย้อนวนเวียนเข้ามาในหัว เธอไม่รู้สึกตัวเลยว่าเขาออกจากห้องนอนไปตอนไหน รู้อีกทีก็ตอนที่ได้ยินเสียงโทรศัพท์ เพื่อนเธอโทรมาบอกการบ้าน เอมมาลินจึงใช้เวลานี้นั่งทำการบ้าน ไม่ได้นอนพักอย่างที่เขาบอกให้เธอทำตาม เธอยอมรับเลยว่าวันนี้ไม่มีสมาธิทำการบ้านเลยแม้แต่น้อย ช่วงวันหยุด เอมมาลินรีบทำการบ้านและอ่านหนังสือตามที่วางแผนไว้จนหมด เธอเคลียร์งานของตัวเองเรียบร้อยแล้วก็เดินเข้าไปหาฌอร์นในห้องทำงาน “มีอะไร” ฌอร์นถามโดยไม่ได้เงยหน้าขึ้นมองเธอ “วันนี้วันหยุด ชะเอมจะขออนุญาตพี่ฌอร์นกลับบ้านได้ไหมคะ” เธอค่อยๆ ถามอย่างเกรงใจ ฌอร์นเงยหน้าขึ้นมองสบตาเธอและยิ้มอ่อน “ไม่ได้ ฉันไม่อนุญาต” “แต่ชะเอมคิดถึงบ้าน คิดถึงคุณพ่อคุณแม่นี่คะ” “นั่นมันเรื่องของเธอ เป็นปัญหาของเธอ ไม่เกี่ยวกับฉัน” เขาบอกปัดอย่างไม่ไยดี ทำให้เอมมาลินน้ำตาคลอ “พี่ฌอร์นใจร้าย!” “ฉันใจร้ายกว่าที่เธอคิด... จะกลับบ้านนี่ทำการบ้านของตัวเองเสร็จแล้วหรือไง” เขาลุกขึ้นจากเก้าอี้และเดินตรงเข้ามาหาเธอ วันนี้เธอสวมเสื้อยืดสีขาวและกางเกงขาสั้นสีน้ำตาลอ่อนๆ ทำให้เห็นส่วนเว้าส่วนโค้งจากเรือนร่างชัดเจนกว่าตอนที่ใส่ชุดนักเรียน “เสร็จแล้วค่ะ” “ถ้าเสร็จแล้วก็ทำหน้าที่ของเธอด้วย” “หน้าที่... หน้าที่อะไรเหรอคะ” เธอเอียงคอถามอย่างสงสัย ฌอร์นส่ายหน้าระอากับหญิงสาว “หน้าที่ ‘เมียเก็บ’ ยังไงล่ะ!” พูดจบเขาก็รวบตัวเธอเอาไว้แน่น เอมมาลินเบิกตากว้าง เธอยังไม่ทันได้เตรียมใจเขาก็จับเธอนั่งคุกเข่าลงกับพื้นห้อง พร้อมกับควักมังกรตัวร้ายออกมาผงาด “พี่ฌอร์น...” เธอพูดได้แค่นั้น เพราะเขาสอดกายเข้าไปในโพรงปากเธอช้าๆ เอมมาลินอ้าปากกว้าง รอรับแรงรักจากเขา พอถึงช่วงที่เธอสลัดเจ้ามังกรออกจากปากได้ เธอก็รีบพูดเสียงเครือ “พี่ฌอร์นยังไม่ได้ปิดประตูห้อง เดี๋ยวมีคนมาเห็นนะคะ” “เห็นก็ช่างประไร นี่มันบ้านฉัน” เขาตอบอย่างไม่ยีหระ และสอดกายเข้าไปในปากเธออีก เอมมาลินนั่งราบไปกับพื้นเพราะแรงเขามีมากจนเกินไป เขากระแทกกายเข้าไปในปากจนเธอแทบสำลัก ผ่านไปพักใหญ่เขาถึงหยุดเพราะได้ทำในสิ่งที่ตัวเองต้องการ เขาถอดเสื้อผ้าตัวเองออกอย่างรวดเร็วและสั่งให้เธอถอดกางเกงขาสั้นออก เอมมาลินทำตาม เธอยังคงอายเขาอยู่เช่นเดิม แม้ว่าเขาจะเคยเห็นเรือนร่างอันเปล่าเปลือยของเธอหลายครั้งแล้วก็ตาม “ไปนั่งบนโซฟา” เขาสั่ง เอมมาลินเดินไปที่โซฟาและนั่งลง เธอเอามือปิดความสาวของตัวเองเอาไว้ และยังไม่กล้าสบสายตาเขาอีกด้วย “เอามือออกและอ้าขา... อ้า... กว้างๆ” เขาสั่นเธออีก เอมมาลินอยากร้องไห้ เธอไม่ควรที่จะต้องมาเจอกับอะไรแบบนี้ “เร็วเข้าสิ!” “ค่ะๆ” เธอรีบทำตามที่เขาบอก ฌอร์นจ้องมองกลีบกายสาวสีชมพูอมแดงอย่างพึงพอใจ “เอานิ้วแยกตรงนั้นออกสิ” เขาบอกและเอามือหนาสาวความเป็นชายของตัวเองขึ้นลง เอมมาลินทำตาม ตอนนี้เขาเห็นของเธอหมดทุกซอกทุกมุมแล้ว “ค่ะ” ฌอร์นยืนมองครู่หนึ่งก่อนที่เขาจะสอดกายเข้ามาในตัวเธอ เอมมาลิน หลับตาแน่น น้ำรักของเธอพรั่งพรูจนแก่นกายของชายหนุ่มสามารถเข้าไปในร่างของเธอได้อย่างง่ายดาย เอมมาลินกัดฟันรับแรงรักอันมหาศาลจากเขา ฌอร์นกระแทกร่างแรงๆ ไปหลายต่อหลายครั้ง ก่อนจะถลกเสื้อยืดสีขาวของเธอขึ้น พร้อมกับดึงเสื้อชั้นในของเธอออก เอมมาลินนั่งตัวกึ่งเปลือย สายตาก็หมั่นมองไปที่ประตูห้องเพราะกลัวว่าจะมีคนมาเห็น แต่เขากลับจับใบหน้าเธอให้หันมามองสบตาตัวเอง ฌอร์นบดขยี้เรียวปากเล็กอย่างเมามัน พอปลายลิ้นได้สัมผัสรัดรึงทำให้เขารู้ได้เลยว่าเมื่อเช้าเธอไปกินขนมหวานอะไรสักอย่าง รสชาติหวานหอมยังคงติดอยู่ในปากเธอ ทำให้เขารู้สึกดีและชอบใจมาก ฌอร์นดูดปากเธอเนิ่นนาน จนเอมมาลินเสียวไปหมด เธอเสียวทั้งกลางร่างและเสียวทั้งริมฝีปาก เสียงร้องครวญครางของหญิงสาวเริ่มดังขึ้นเรื่อยๆ ฌอร์นแยกขาเล็กให้กว้างออกมากขึ้น เขายกขาด้านขวาขึ้นมาและกระแทกตัวเข้าไปแรงๆ เนื้อนุ่มของเธอยังคงบีบรัดเขาได้แน่นหนาเหลือเกิน เขาผ่อนลมหายใจตัวเองออกมาอย่างเสียงดังอย่างระบายอารมณ์ พอเริ่มเหนื่อยเขาจึงเป็นฝ่ายนอนลงบนโซฟา “ขึ้นคร่อมสิ” เขาบอก เอมมาลินทำหน้าสงสัย แต่ก็ยอมทำตามที่เขาบอก เธอจับแท่งเนื้ออันแข็งกร้าวและค่อยๆ นั่งทับลงไปช้าๆ “อูย... นั่นแหละ แล้วโยก... โยกแรงๆ ด้วย” เขาออกคำสั่งกับเธออีก เอมมาลินเสียววาบไปถึงไขสันหลัง เธอทำตาม จึงได้รู้ถึงความมันในรูปแบบใหม่ นับวันเธอเริ่มชินกับเรื่องแบบนี้แล้ว จากความหวาดกลัวก็แปรเปลี่ยนเป็นความตื่นเต้นอย่างที่ไม่เคยพบที่ไหนมาก่อน เขาปล่อยให้เธอโยกกายพักใหญ่ มือหนาได้แต่กอบกุมและบีบเคล้นหน้าอกอวบๆ เขาบดขยี้ห***มตั้งเต้าทั้งสองข้าง พอถึงจุดที่ตัวเองใกล้เสร็จ เขาก็โน้มตัวเธอลงมาและจับสะโพกอวบไว้แน่น ฌอร์นตีก้นเธอหลายครั้ง ก่อนจะกระแทกกายเข้าใส่อย่างบ้าคลั่ง เอมมาลินหวีดร้องเสียงดัง เธอเสร็จไปพร้อมๆ กับที่เขาปล่อยน้ำรักออกมาจนหมด