หลังจากกินข้าวเสร็จพี่เสือก็บอกให้คนขับรถไปส่งดาหรัน ตอนแรกเธอไม่ยอมแต่คุณน้าช่วยพูดให้ก็เลยต้องยอม
“ขึ้นห้องกัน” ไม่รอคำตอบพอพูดแล้วพี่เสือก็จับมือฉันจะพาเดินขึ้นบันไดไปบนชั้นสองให้ได้เลย
“ดะ เดี๋ยวค่ะ ขึ้นห้องไปทำไม”
“ก็ใจ๋รับปากกับพี่แล้ว”
“ใจ๋ตอบตกลงเพราะดาหรัน ตอนนี้เธอกลับไปแล้วข้อตกลงถือเป็นโมฆะ”
“เรายังไม่ได้คุยกันเลยนะ” ไม่ใช่เพียงคำพูดที่ดูเหมือนตัดพ้อ สีหน้าแฝงไปด้วยความเศร้าของพี่เสือทำให้ฉันใจอ่อน
“แค่ครึ่งชั่วโมงนะคะ”
พอได้ยินแบบนั้นคนตัวสูงก็ยิ้มแป้นทันที “ได้ครับ”
“จ๋ายกลับไปก่อนนะ เดี๋ยวใจ๋ตามไป” ฉันหันมาบอกจ๋ายที่เพิ่งเดินออกมาจากห้องอาหาร
“อือ” พยักหน้าตอบฉันแล้วจ๋ายก็เหลือบสายตามองพี่เสือ “ปล่อยตัวใจ๋กลับด้วยนะพี่เสือ วันนี้จ๋ายไม่ยอมจริงๆ ด้วย”
“ครับ แค่อาจจะดึกหน่อยนะ”
“ใจ๋บอกว่าครึ่งชั่วโมงไงพี่เสือ”
ไม่ค่อยเชื่อใจรอยยิ้มแบบนั้นของคนเจ้าเล่ห์อย่า
