ภายในห้อง
นานเกือบห้านาทีที่เราสองคนไม่ได้พูดคุยกัน เหมือนพี่เสือกำลังระงับอารมณ์ของตัวเอง แต่ดูแล้วมันไม่ได้เย็นลงเลยเพราะเขายังหัวเสียอยู่
เรานั่งกันอยู่คนละมุมของโซฟา สายตาคมคู่นั้นของพี่เสือเอาแต่จดจ้องมองใบหน้าของฉันตั้งแต่เข้ามาในห้อง
“ใจ๋ขึ้นรถกับมันพี่พยายามไม่คิดอะไร แล้วทำไมต้องทำให้คิด” นี่คือประโยคแรกหลังจากเงียบไปนาน น้ำเสียงนั้นยังคงหงุดหงิด
“ทำอะไรคะ”
“ที่กอดกับมันนั่นไง”
“ใจ๋กอดใครไม่ได้เลยหรอ”
“ทำไมต้องเป็นมัน ก็รู้ว่าไอ้นั่นคิดยังไง”
“เรากอดกันในฐานะพี่น้อง”
“หึ!!” นิสัยแบบแต่มาตั้งแต่ไหนแต่ไรจริงๆ ไม่พอใจก็ไม่ฟังเหตุผลจากใครทั้งนั้น
“ถ้ารู้ว่ามาแล้วจะทะเลาะกันใจ๋คงไม่มาให้เสียเวลา”
“เพราะใครล่ะ”
“พี่เสือไม่ถามเลยว่าใจ๋กอดกับพี่ยูเพราะอะไร เอาแต่ต่อว่าคิดไปเองทั้งหมด”
“เพราะอะไร?”
“……..” เขาถามแต่เชื่อเถอะว่าต่อให้พูดไปก็ไม่เชื่อหรอก ถ้าไม่ใจเย็นล
