“บอกพี่ชายนายเดี๋ยวนี้ว่าไม่ต้องมารับ” ฉันโวยวายกับเพื่อนเพราะบอกแล้วว่าจะกลับด้วยแต่พอถึงเวลาดันบอกว่าพี่เสือจอดรถรออยู่
“เฮียขอไว้ บอกว่ามีเรื่องอยากจะคุยกับเธอ”
“แต่ฉันไม่อยากคุยไง”
“คุยเถอะใจ๋”
ฉันถอนหายใจออกมาเฮือกใหญ่พร้อมกับสายตาที่มองไปยังรถคันหรูคุ้นตาที่จอดรออยู่หน้าตึกคณะ หันมามองไทเกอร์อย่างตำหนิอีกครั้ง จากนั้นก็เดินมายังรถของพี่เสือ
“ฉันจะพาไปคอนโดก่อน” พอเปิดประตูเข้ามานั่งในรถพี่เสือก็หันมาบอก ไม่ทันได้ทักท้วงอะไรเขาก็ขับรถออกไปเลย
ฉันเลือกที่จะเงียบ เพราะดูเหมือนวันนี้เขามีเรื่องที่อยากจะคุยจริงๆ
@คอนโด
ไม่รู้ว่าเป็นครั้งที่เท่าไรแล้วที่ฉันได้เข้ามาในห้องนี้ เพราะตลอดทางมาเราสองคนไม่ได้พูดคุยกันเลยสักคำทำให้บรรยากาศในตอนนี้มันจึงเต็มไปด้วยความอึดอัด
“มีอะไรจะพูดก็พูดมาสิคะใจ๋รอฟังอยู่” ฉันเป็นฝ่ายถามออกไปเพราะทนกับความอึดอัดไม่ไหว
“รู้สึกยังไงที่จะได้เป็นอิส
