มาถึงกรุงเทพประมาณทุ่มนิดๆ ยังไม่ทันหายเหนื่อยจ๋ายก็วิ่งหน้าตั้งมาบอกให้แจ็คสันรีบกลับไปเพราะตอนนี้พี่เสือกำลังหัวเสีย เขามารอที่บ้านนานแล้ว
“จ๋ายยอกให้พี่เสือกลับไปก่อนได้ไหม ถ้าเขาอารมณ์เสียอยู่ใจ๋ไม่คุย”
“จ๋ายบอกไปแล้ว ไทเกอร์กับพี่โซ่ก็ช่วยพูดแต่พี่เสือไม่ฟังใครเลย”
“ให้ตายสิดื้อเหมือนเด็กไม่มีผิด”
“ใจ๋รีบไปคุยเถอะนะ ก่อนที่พ่อกับแม่จะกลับจากบริษัท”
“อื้อ”
ฉันพนักหน้าจากนั้นก็เดินไปหาพี่เสือที่ห้องรับแขก พอเห็นฉันเดินมาร่างหนาก็ลุกขึ้นจากโซฟาแล้วพุ่งปรี่มาหาฉันทันที
“ไปไหนกับมัน”
“ทำไมต้องปิดเครื่องด้วยวะ!!”
“ตอบดิใจ๋!! ไปกับมันทำไม”
“เลิกบ้าก่อนได้ไหมพี่เสือ แจ็คแค่พาใจ๋ไปเที่ยว”
“ถ้าอยากไปให้พี่พาไปก็ได้”
“แต่ใจ๋ไม่ได้อยากไปกับพี่เสือไง แค่นี้ไม่เข้าใจหรอคะ”
คำตอบของฉันทำให้คนตัวสูงนิ่ง พี่เสือก้มหลบสายตาก่อนจะพยักหน้าช้าๆ
“อืม”
นี่คือคำตอบก่อนที่พี่เสือจะเดินออ
