มาร์กาเร็ตลุกจากโซฟาของตัวเองไปคุกเข่าลงตรงหน้ามารดา จากนั้นก็ซบหน้าลงกับตักของท่าน และร้องไห้
“คุณแม่ขา หนูคิดถึงคุณแม่เหลือเกิน คิดถึงเหลือเกิน”
“แม่ก็คิดถึงลูก มาร์กี้ และแม่ก็ดีใจที่ลูกสมหวังในความรักเสียที”
วิเวียนเอ่ยกับบุตรสาวด้วยน้ำเสียงมีเมตตา ก่อนจะหันไปพูดกับชายหนุ่มที่ตอนนี้เป็นลูกเขยของตัวเองตามกฎหมายแล้ว
“ขอบใจมากนะอันโตนิโอ ขอบใจที่รักษาสัญญาที่ให้ไว้กับป้า”
“ผมไม่ได้ทำเพราะคำสัญญาหรอกครับ แต่ที่ผมทำลงไปเพราะหัวใจของผมเองต่างหาก ผมรักมาร์กี้มานานแล้ว ซึ่งผมคิดว่าคุณป้ากับสามีของคุณป้าก็น่าจะมองออก”
“ใช่ ป้ามองออก แต่ตอนนี้ป้าคิดว่าความแค้นจะทำลายล้างมันไปจนหมด”
อันโตนิโอส่ายหน้าน้อยๆ พลางยิ้มอย่างสุภาพ “ไม่มีอะไรทำลายความรักที่ผมมีต่อมาร์กี้ได้หรอกครับ ผมรักมาร์กี้ จะดูแลเธอไปจนกว่าชีวิตจะหาไม่...”
“ขอบใจมาก อันโตนิโอ ขอบใจจริงๆ”
วิเวียนน้ำตาไหลซึม แม้ว่าครอบครัวข
