“ตอนนั้นฉันมีความจำเป็นนะนาธาน” หญิงสาวลุกขึ้นยืนและก้าวไปหยุดตรงหน้าของเขา มองเขาอย่างวิงวอนขอความเห็นใจ
“ความจำเป็น... ความจำเป็นที่ว่าคุณหมดรักผมแล้วต่างหาก อ้อ... ไม่สิ ถ้าจะพูดให้ถูกต้องผมมันก็แค่ไอ้ผู้ชายคลายเหงาของคุณเท่านั้น ไม่มีค่ามากไปกว่านี้เลย”
“นาธาน... มันไม่ใช่อย่างนั้นนะคะ” หญิงสาวน้ำตาไหลพรากอาบแก้ม รู้สึกเจ็บปวดนักกับสิ่งที่คู่สนทนาตัดพ้อออกมา
“มันใช่ที่สุดต่างหาก” เขามองหล่อนราวกับไม่เคยรักกันมาก่อน
“ฉันขอโทษ... ขอโทษสำหรับทุกสิ่งทุกอย่างที่ผ่านมา แต่ฉันมีความจำเป็นที่ต้องทำแบบนั้น มีความจำเป็นที่ต้องทิ้งคุณไป ฉัน...”
“เลิกพล่ามได้แล้ว ผมไม่อยากฟัง...”
“แต่คุณต้องฟังฉันนะนาธาน... ต้องฟังฉัน...” มือบางแตะท่อนแขนกำยำอีกครั้ง และวิงวอนเขาทั้งน้ำตา
นาธานกัดฟันแน่น ยืนนิ่งด้วยหัวใจที่แสนจะทรมาน หล่อนยังต้องการอะไรจากเขาอีก ยังต้องการอะไรจากผู้ชายโง่ๆ อย่างเขาอีก แค่นี
