พิมฐาไม่ทันได้ตั้งตัวเมื่อกำแพงน้ำแข็งที่เธอพยายามสร้างขึ้นถูกพังทลายลงด้วยพละกำลังที่เหนือกว่า รามตวัดวงแขนแกร่งรวบเอวบางของเธอเข้าหาตัวอย่างรวดเร็ว จนร่างระหงถลาไปปะทะกับแผงอกกว้างที่ซ่อนอยู่ใต้เสื้อเชิ้ตสีขาวสะอาดตานั้นอย่างจัง “คุณราม!” เธออุทานออกมาด้วยความตกใจ มือเรียวรีบยกขึ้นยันแผ่นอกเขาไว้ตามสัญชาตญาณ แต่ก่อนที่จะได้เอ่ยห้ามปรามอะไรไปมากกว่านี้ รามก็โน้มใบหน้าลงมาบดจูบริมฝีปากนุ่มของเธออย่างรวดเร็วและรุนแรง มันเป็นจูบที่เต็มไปด้วยความอัดอั้นและความต้องการครอบครองที่เขาสั่งสมมาตลอดสี่ปี “อื้อ...!” พิมฐาครางประท้วงในลำคอ ดวงตาคู่สวยเบิกกว้างด้วยความตื่นตระหนก รสสัมผัสจากปลายลิ้นของรามพยายามแทรกซึมผ่านกลีบปากที่เม้มแน่นของเธอ กลิ่นกาแฟดำที่เคยดูสุขุมบัดนี้กลับกลายเป็นกลิ่นอายแห่งความอันตรายที่คุกคามเธออย่างหนักหน่วง รามไม่สนคำทัดทาน เขาเลื่อนใบหน้าลงมาก้มลงไซร้ซอกคอขาวผ่องของพิม

