ตอนที่ 2 : เช้าที่สับสนและการเผชิญหน้าที่เร่าร้อน

พิมฐาตื่นขึ้นมาในตอนเช้าด้วยหัวที่หนักอึ้ง ความรู้สึกเหมือนสมองกำลังถูกบดขยี้ด้วยแรงดันน้ำ เมื่อคืนเธอมีงานเลี้ยงฉลองกับทีมโฆษณาเพราะทำยอดได้ทะลุเป้า เลยฉลองกันหนักไปหน่อย เธอจำรายละเอียดเมื่อคืนไม่ได้เลย ความรู้สึกสุดท้ายคือแสงไฟจากถนนที่หมุนวนไปมา “บุญแค่ไหนแล้วที่ยังลากสังขารของตัวเองกลับมาที่บ้านได้ ไม่ไปนอนอยู่ริมถนนให้หมามาเยี่ยวรดใส่” พิมฐา พึมพำกับตัวเองอย่างเหนื่อยหน่าย เธอเดินเข้าไปในห้องครัวที่สว่างไสว และตรงไปยังตู้เย็น หยิบขวดน้ำเย็นออกมาจากช่องแช่แข็ง ก่อนจะ กระดกดื่มอย่างกระหาย “อ๊าาาา!!” เสียงระบายความสดชื่นดังออกมาจากลำคอ ในระหว่างนั้นเธอก็ยืนคิดว่า เมื่อคืนเธอรอดกลับมาบ้านได้ยังไง ถ้าเธอจำเหตุการณ์เมื่อคืนนั้นไม่ได้เลย สมองของเธอพยายามประมวลผลแต่ก็ล้มเหลว เสียงฝีเท้าเดินเข้ามาข้างหลังเธอ เธอคิดว่าต้องเป็นภูฟ้าน้องชายของเธอแน่นอน “วันนี้ขอเป็นข้าวผัดไข่นะ” เธอพูดโดยไม่ได้หันหลังไปมอง เพราะโดยปกติแล้วหน้าที่ทำอาหารจะเป็นหน้าที่ของน้องชาย เธออยากกินอะไรเธอก็จะสั่งเมนู แต่กลับไม่มีเสียงตอบรับ โดยปกติแล้วภูฟ้าจะต้องตอบด้วยคำพูดที่ยียวนกวนประสาทเธอ พิมฐาแปลกใจก่อนที่จะหันหลังไป ก็ปะทะกับอกแกร่งของผู้ชาย เธอค่อยๆ เงยหน้าขึ้นมองคนที่อยู่ข้างหลังเธอจนเกือบจะประชิดตัวนั้น ไม่ใช่ภูฟ้าแต่เป็น เขื่อน หนุ่มวิศวะปี 4 เพื่อนสนิทของน้องชายเธอนั่นเอง ร่างกายของเขาอบอุ่นและแข็งแกร่งกว่าภูฟ้ามาก “อรุณสวัสดิ์ครับพี่พิม” เขื่อนทักด้วยรอยยิ้มที่ไม่ปิดบังความสุข ดวงตาของเขาลุ่มลึกราวกับกำลังอ่านความคิดของเธอ ความใกล้ชิดขนาดนี้ทำลายขอบเขตส่วนตัวของเธออย่างสิ้นเชิง พิมฐายืนตัวแข็งทื่อ ใบหน้าร้อนผ่าว ความประชิดตัวของเขากระตุ้นความตื่นเต้นที่ถูกซ่อนไว้เมื่อคืน “อะ…อรุณสวัสดิ์…ธะ…เธอมาอยู่ที่นี่ได้ยังไง” “เมื่อคืนพี่เมามาก ขับรถกลับไม่ได้ หัวหน้าทีมของพี่เลยโทรหาภูฟ้าให้ไปรับ...” เขื่อนตอบอย่างใจเย็น เขาไม่ได้ขยับตัวออกห่างจากเธอ “แต่พี่ก็รู้ว่าไอ้ภูฟ้ามันไปกางเต็นท์อยู่เขาใหญ่ มันเลยให้ผมไปรับพี่มา” “เธอไปรับพี่” พิมฐาเหมือนนึกขึ้นได้ ใช่แล้ว... ภูฟ้าบอกเธอว่าเขาจะไปเที่ยวกางเต็นท์กับเพื่อนที่เขาใหญ่เมื่อหลายวันก่อน เขื่อนนึกถึงคำพูดของเพื่อนที่ทิ้งท้ายไว้ก่อนออกเดินทางเมื่อวานซืน แก๊งค์หนุ่มวิศวะ 5 คนรวมตัวกันออกทริปเที่ยวแต่ชวนเขื่อนแล้ว เขากลับปฏิเสธที่จะไปร่วมทริปเที่ยวเป็นแก๊งค์ “เออมึงไม่ไปก็ดีแล้ว ถ้ายังไงก็ฝากดูพี่สาวกูด้วยก็แล้วกัน กูไปแค่สามวัน เดี๋ยวกลับ” ภูฟ้าพูดอย่างไม่คิดอะไร สาเหตุหลักที่เขาไม่ยอมไปเที่ยวกับแก๊งค์เพื่อน นั่นก็เพราะว่าเขาต้องการที่จะมาอยู่ดูแลพิมฐา นั่นเอง ปกติแล้วเขื่อนจะเข้าออกบ้านภูฟ้าอยู่บ่อยๆ แต่ไม่ค่อยได้เจอกับพิมฐาเพราะว่าเธอทำงานประจำและกลับบ้านค่อนข้างที่จะดึกด้วยความที่เป็นสาวเวิร์กกิ้งวูแม่น พิมฐาเป็นสาวเก่งเธอทำงานหาเงินดูแลภูฟ้า ซึ่งเป็นน้องชาย หลังจากที่พ่อแม่เสียชีวิตเมื่อตอนที่เธอเรียนมหาลัย จึงทำให้เขื่อนอดประทับใจในตัวเธอไม่ได้ ความรู้สึกที่ซับซ้อนนี้เปลี่ยนเป็นแรงดึงดูดทางเพศอย่างรวดเร็ว ความมั่นคงที่เธอแสดงออกคือเกราะป้องกันที่เขายิ่งอยากทำลาย