ตอนที่ 5 : คำโกหกที่ขาวสะอาด

เมื่ออาบน้ำเสร็จ พิมฐาเดินออกมาจากห้องน้ำด้วยผ้าขนหนูที่พันรอบตัวอย่างหลวมๆ เธอตัดสินใจว่าจะต้องเผชิญหน้ากับเขื่อนเกี่ยวกับเรื่องนี้ เพื่อพิสูจน์ความบริสุทธิ์ของตัวเอง... หรือเพื่อยืนยันสิ่งที่เธอหวาดระแวงอยู่ พิมฐาเดินไปยังประตูห้องนอนแล้วเปิดออกอย่างรวดเร็ว เขื่อนกำลังนั่งทำงานอยู่บนโซฟาในห้องนั่งเล่น เขากำลังอ่านหนังสือวิศวะเล่มหนา ดูเป็นเด็กเนิร์ดที่ฉลาดและเป็นสุภาพบุรุษ พิมฐายืนอยู่ตรงนั้นผ้าขนหนูที่พันรอบตัวเธอทำให้เธอดูเปราะบางแต่ก็เย้ายวน ความชื้นจากเรือนร่างและกลิ่นหอมของสบู่ทำให้บรรยากาศในห้องนั่งเล่นเปลี่ยนไปทันที เขื่อนเงยหน้าขึ้นมองเธอ รอยยิ้มที่อ่อนโยนแต่ลุ่มลึกปรากฏขึ้นบนใบหน้าเขา “มีอะไรรึเปล่าครับพี่พิม” เขื่อนถามด้วยเสียงที่เรียบง่าย แต่สายตาของเขาลอบมองไปยังผ้าขนหนูที่พันรอบเอวของเธอ เขาไม่สามารถละสายตาจากขาเรียวที่โผล่พ้นออกมาได้ พิมฐารวบรวมความกล้า “เมื่อคืน... ใครเป็นคนเปลี่ยนชุดให้พี่” เธอถามออกไปอย่างตรงไปตรงมา เขื่อนวางหนังสือลงอย่างช้าๆ การเคลื่อนไหวของเขาดึงดูดความสนใจของเธอทั้งหมด เขายิ้มอย่างมีเสน่ห์แต่ดวงตาของเขากลับจริงจังราวกับเขาเตรียมคำตอบนี้มานานแล้ว “อ้อ... นั่นเป็นคำถามที่สำคัญมากเลยนะครับ” เขื่อน พูดเสียงต่ำ “ผมขอโทษนะครับที่ไม่ได้ขออนุญาต แต่พี่เมามากจริงๆ ผมต้องเปลี่ยนชุดให้พี่ ไม่งั้นพี่จะนอนไม่สบาย” พิมฐาตัวแข็งทื่อความจริงถูกเปิดเผยแล้ว ใบหน้าของเธอร้อนผ่าวด้วยความอับอายและตื่นเต้น เธอกลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก “แล้ว... เธอทำอะไรอีกรึเปล่า” พิมฐาถามเสียงสั่นเครือ เธอรู้ดีว่าตัวเองกำลังเล่นกับไฟ แต่ความต้องการที่จะรู้ความจริงนั้นมีมากกว่าความกลัว เขื่อนลุกขึ้นยืนอย่างช้าๆ ร่างสูงใหญ่ของเขาก้าวเข้ามาใกล้เธอทีละก้าวอย่างเชื่องช้า รัศมีความเป็นชายของเขาท่วมท้นจนพิมฐาต้องถอยหลังไปชนกับกรอบประตู “พี่คิดว่าผมทำอะไรอีกล่ะครับพี่พิม” เขื่อนกระซิบเมื่อมาหยุดอยู่ตรงหน้าเธอ “ผมไม่ได้เป็นคนเลวขนาดนั้นหรอกครับ... ถึงแม้ว่าร่างกายของพี่จะยั่วยวนแค่ไหนก็ตาม” เขื่อนกล่าวอย่างสุภาพ แต่คำพูดของเขากลับเป็นการรุกรานที่รุนแรงกว่าการสัมผัสใดๆ คำโกหกของเขาหักล้างความหวาดระแวงของเธอ ความรู้สึกผิดที่เธอแบกรับอยู่ก็คลี่คลายลง แต่ความจริงที่ว่าเขายอมรับว่าร่างกายของเธอนั้นยั่วยวน ทำให้พิมฐาแก้มร้อนผ่าว ความตื่นเต้นแผ่ซ่านไปทั่วร่าง “ถ้าไม่มีอะไรแล้ว พี่ควรจะไปแต่งตัวนะครับ” เขื่อนพูดด้วยน้ำเสียงที่ทุ้มนุ่มและอ่อนโยน แต่ดวงตาของเขากลับฉายแววความคลั่งไคล้ เขากำลังสนุกกับการเห็นเธอสับสนและทำตัวไม่ถูก พิมฐาสูดหายใจเข้าลึกๆ “อะ…อืม” เธอพูดอย่างแผ่วเบา ความรู้สึกผิดได้ถูกแทนที่ด้วยความโล่งใจและเสน่หา เธอรู้สึกขอบคุณเขาที่รักษาศักดิ์ศรีของเธอไว้ พิมฐากำลังจะหันกลับเข้าห้องแต่เขื่อนก็คว้าข้อมือเธอไว้เบาๆ