Episode 1

~โซดา~ WAR ZONE CLUB กลิ่นน้ำหอมราคาแพงฟุ้งกระจายผสมปนเปไปกับกลิ่นบุหรี่นอกและกลิ่นแอลกอฮอล์ชั้นเลิศ แสงไฟสลัวสีอเมทิสต์สลับกับสีแดงเพลิงสาดส่องไปทั่วบริเวณ WAR ZONE CLUB คลับที่ขึ้นชื่อว่า 'เถื่อนแต่หรู' ที่สุดในย่านใจกลางกรุง เสียงบีทหนักๆ จากดีเจชื่อดังระดับโลกที่จ้างมาเปิดแผ่นทำให้พื้นสั่นสะเทือนตามจังหวะหัวใจของเหล่านักท่องราตรี ฉัน 'โซดา' ยืนหยัดอยู่ท่ามกลางสมรภูมิความรักและความใคร่นี้มาได้สักพักแล้ว ตำแหน่ง PR ตัวท็อปไม่ได้มาเพราะโชคช่วย แต่มาเพราะเบ้าหน้าที่พระเจ้าประทานมาให้พร้อมกับสกิลการเอาตัวรอดระดับสิบเต็มสิบ "ขอเข้มๆ นะครับน้องโซดา" ลูกค้าโต๊ะข้างๆ ส่งสายตาเชื่อมเยิ้มมาให้ ฉันฉีกยิ้มหวานที่ฝึกมาอย่างดี ยิ้มที่ทำให้ผู้ชายยอมควักเงินในกระเป๋าจ่ายค่าเหล้าขวดละเฉียดหมื่นได้อย่างไม่เสียดาย "ได้ค่ะพี่ ขยับมาใกล้ๆ สิคะ เดี๋ยวโซดาจัดให้ ถึงใจ เลย" คำว่า ถึงใจของฉันหมายถึงรสชาติเหล้าที่แรงพอจะทำให้เขาคลานกลับบ้าน แต่พวกผู้ชายมักจะคิดไปไกลถึงไหนต่อไหนเสมอ และนั่นแหละคือเสน่ห์ของงานนี้ "น้องโซดาครับวันนี้สวยเหมือนเดิมเลยนะครับ" "น้องครับมีแฟนยังครับ" "เว้ย!คนนี้กูจองมึงอย่ามาแย่งไอ้สัตว์" "ใครดีใครได้ดิว่ะ!" "โซดาจ้า!! มีเสี่ยเลี้ยงยัง มีคอนโด มีรถหรูไว้ขับไหม พี่ซื้อให้หนูสบายเลยนะจ๊ะ! ขอแค่หนูมาเป็นของพี่ก็พอ" สายตาเสือหนุ่มมากมายหลายคู่จ้องมองมาที่ฉันอย่างจะกินเลือดกินเนื้อ "น้องโซดาคนสวย ขอให้พี่สิงค์คนนี้เข้มๆสักแก้วซิจ๊ะ" "เอาให้พี่เขตคนนี้ด้วยนะครับ" " ได้ค่ะ " หลังจากที่ฉันชงเหล้าโปรยเสน่ห์ไปทั่วจนยอดสั่งถล่มทลาย " งั้นโซดาขอตัวก่อนนะคะ " ฉันกะว่าจะปลีกตัวไปเติมแป้งในห้องน้ำสักหน่อย ฉันลุกขึ้นเดินออกมาจากโต๊ะ โดยไม่ลืมที่จะกัดปากอ่อยส่งไปให้ชายสองคนตรงหน้า แต่ใครจะไปคิดว่าก้าวขาพ้นโซนทั่วไปไม่กี่ก้าว ร่างทั้งร่างของฉันจะถูกกระชากอย่างแรงจนถลาไปนั่งแหมะอยู่บนตักกว้างของใครบางคนในมุมมืดของโซน VIP! "อุ๊ย! ว้าย!" ฉันอุทานออกมาด้วยความตกใจ กลิ่นน้ำหอมกลิ่นไม้โอ๊คผสมมิ้นต์เย็นๆ ปะทะเข้าจมูก มันเป็นกลิ่นที่ดูภูมิฐานแต่ก็อันตรายอย่างบอกไม่ถูก พอฉันหันไปสบตา... โอ้โห แม่เจ้า! ภาพตรงหน้าคือ ผู้ชายที่หล่อแบบตะโกน หล่อแบบไม่เกรงใจฟ้าดิน ผิวเขาขาวตัดกับรอยสักสีดำเข้มที่โผล่พ้นสาบเสื้อเชิ้ตราคาแพงออกมา ลายสักนั้นดูลึกลับและเซ็กซี่อย่างประหลาด คิ้วเข้มพาดเฉียงเหนือเข็มสายตาที่จ้องมองมาเหมือนเสือที่กำลังตะครุบเหยื่อ อื้อหืออออ!!!!! สเปคอีโซดาเลยจ้า!!!!! แต่เดี๋ยวก่อนโซดา สติค่ะลูก! ถึงจะหล่อแค่ไหน แต่มาฉุดกระชากลากถูแบบนี้ มันต้องมีสั่งสอนกันบ้าง แต่ถึงแม้จะถูกใจฉัน แต่ถ้าสันดานหมาก็บายเหมือนกันนะคะ! เห็นแบบนี้ฉันขอเลือกหน่อยเถอะ คนเรามันก็ต้องหาของดีๆใส่ตัวอยู่แล้วไหมอ่ะ "ขอโทษนะคะ ปล่อยฉันด้วย" ฉันพยายามรักษาเสียงให้เรียบนิ่งที่สุด ทั้งที่ใจสั่นรัวเป็นจังหวะเพลง EDM โอ้ย!! หล่อวัวตายควายล้มหมดคอก อกอีโซดาจะออกมาเต้นระบำเพลงเจ้านกขุนทองอยู่แล้ว! คนอะไรหล่อเป็นบ้า ไม่ได้ๆ โซดาใจเย็นๆลูกค้า ลูกค้า ท่องไว้!!! เหตุการณ์เมื่อครู่ฉันไม่ได้มีสีหน้าอื่นหรือโกรธเขาแต่อย่างใด เพราะฉันรู้อยู่แล้วว่าทำอาชีพนี้มันต้องโดนแตะเนื้อต้องตัวเป็นธรรมดา "ชงเหล้าหน่อย" เสียงทุ้มต่ำกระซิบที่ข้างหู ลมหายใจอุ่นๆ ของเขาเป่ารดจนฉันขนลุกซู่ ยิ่งตอนที่เขางับติ่งหูฉันเบาๆ นั่นอีก... อื้อหืออออ! ถ้าไม่ติดว่าทำงานอยู่ ฉันคงจะหันไปฟัดคืนให้รู้แล้วรู้รอด! อืม! อย่ามาเล่นกับอีโซดาแบบนี้นะคะ เดี๋ยวอีโซดาล่อเลย ถ้าหน้ามืดมาจับทำผัวขึ้นมา อีโซดาคนนี้ไม่รับประกันนะ! อย่าหาว่าไม่เตือน "เดี๋ยวจะไปตามเด็กมาให้ค่ะ ฉันไม่ได้ดูแลโต๊ะนี้ เดี๋ยวจะหาว่าแย่งลูกค้าคนอื่น" ฉันพยายามจะดีดตัวลุกขึ้น แต่แขนแกร่งที่เหมือนคีมเหล็กนั่นกลับรัดเอวฉันแน่นขึ้นไปอีก แถมยังกดสะโพกฉันลงบนหน้าขาแข็งแรงนั่นเน้นๆ จ้า... ชัดเจนเลยจ้า อะไรมันแข็งๆ ดันก้นฉันอยู่เนี่ย! จะกดลงตักทำไม ต้องกดลงเตียงเลยสิ! อร้าย~ ไม่ได้นะ โซดา ตั้งสติ! ตั้งสติ! "PR ที่ไหนเขาให้ปฏิเสธลูกค้า โดยเฉพาะลูกค้ารายใหญ่อย่างกู" เขาพูดจบจ้องหน้าฉันเขม็ง โซดากลัวจังเล้ยยยยย อูย!! กลัวววววว "ฉันก็ไม่ได้ปฏิเสธนี่คะ แค่เปลี่ยนคนก็เท่านั้น" ฉันหันมาพูดพร้อมยกยิ้มมุมปากสวยๆปะทะหน้านิ่งๆของเขา "เจ๊กิ๊ง มานี่!" เขาตะโกนเรียกเสียงเข้ม จนเจ๊กิ๊งที่กำลังวุ่นๆ อยู่ต้องรีบวิ่งหน้าตั้งมาหา "มีอะไรหรือเปล่าคะเสี่ยคราม?" เจ๊กิ๊งถามด้วยน้ำเสียงนอบน้อมผิดปกติ จนฉันเริ่มสังเกตเห็นความผิดปกติ เสี่ยคราม? ชื่อเท่ดีแฮะ แต่หน้าเด็กขนาดนี้เป็นเสี่ยแล้วเหรอ คงจะมีเมียแก่ๆอ้วนๆดำๆนอนอยู่บ้าน ละตัวเองหนีออกมาเที่ยวแหงๆ ฉันเดาเอานะ ฮ่าฮ่าฮ่าฮ่า "เจ๊สอนเด็กยังไง ให้ปฏิเสธลูกค้าแบบนี้" เขาพูดโดยไม่มองหน้าเจ๊กิ๊ง แต่กลับมองหน้าฉันแทน มองแบบนี้สอยกูเถอะค่ะฮ่าฮ่า "คือ... เสี่ยคะ โซดาเขา..." เจ๊กิ๊งที่ใบ้แดก ทั้งๆที่รู้อยู่แล้วว่าโต๊ะนี้ฉันไม่ได้ดูแล แต่ทำไมถึงได้ยืนแข็งทื่อไม่กล้าพูดแบบนี้ เจ๊บอกเขาไปสิ!! พูดสิเจ๊..แล้วทำไมฉันไม่ลุกจากตักอิเสี่ยละเนี่ย!! แต่พอมาคิดดูแล้ว นั่งตักก็ดีนะเนี่ย มีอะไรแข็งๆถูขาดี เฮ้ย!อีโซดา สติ ตั้งสติ!คะหญิงงงงง " ว่าไง!!? " " เจ๊ขอโทษด้วยนะคะเสี่ยคราม เดี๋ยวเจ๊จะเอาคนอื่นมาแทนให้ดีกว่านะคะ " เจ๊กิ๊งพูดเบี่ยงเบนคำตอบ แต่ก็เอาเถอะ ยังดีกว่ายืนเงียบหละว้า "กูจะเอาคนนี้ ถ้ากล้าขัดเจ้าของที่นี่อย่างกูได้ ก็เตรียมหางานใหม่ได้เลยเจ๊กิ๊ง" ห้ะ! เจ้าของที่นี่? หูฉันผึ่งทันที นี่ฉันกำลังนั่งอยู่บนตักของเจ้าของ WAR ZONE CLUB อย่างนั้นเหรอ? มิน่าล่ะ ถึงได้กร่างขนาดนี้ " ไม่ดีกว่าค่ะเสี่ยคราม เจ๊เกรงใจ๊เกรงใจ " เจ๊กิ๊งรีบปฏิเสธ อ้าว!เจ๊มาช่วยกันก่อนดิ แต่เดี๋ยวนะอีตาเสี่ยครามเมื่อกี้พูดว่าอะไรนะ? " เดี๋ยวนะ เจ้าของที่นี่? " ฉันที่ได้ยินเขาพูด ถามย้ำอีกครั้งก่อนที่เจ๊กิ๊งจะขยายความให้ "นี่เสี่ยคราม เจ้าของผับ แกก็ดูแลเสี่ยด้วยก็แล้วกัน" เจ๊กิ๊งรีบทิ้งท้ายก่อนจะชิ่งหนีไปทิ้งให้ฉันอยู่กับอีเสี่ยครามเพียงลำพัง พอลับหลังเจ๊กิ๊ง มือปลาหมึกของเสี่ยครามก็เริ่มทำงานทันที เขาซุกหน้าลงที่ซอกคอฉัน ฟอดใหญ่ๆ จนฉันใจหายวาบ "ฟอด~ ไม่มีปัญหาแล้วใช่ไหม?" "ไม่มีค่ะ..." เสี่ยครามนี่หื่นใช่ย่อย!! "ถ้าไม่มีก็ชงเข้มๆ ให้กูแก้วนึง" " ก็ปล่อยก่อนสิ มันทำไม่ถนัด " " .... " ฉันลุกขึ้นชงเหล้าด้วยมือที่สั่นน้อยๆ พยายามทำให้ดีที่สุดตามหน้าที่ พอส่งแก้วให้เขาเสร็จ ฉันก็ตั้งท่าจะหนีทันที "งั้นโซดาขอตัวนะคะ" ฉันที่ส่งแก้วไปถึงมือเขาก็รีบบอกทันที และไม่คิดที่จะรอคำตอบจากเขาด้วย พูดเสร็จก็หันหลังจะออกไปเลย เพราะคิดว่าถ้าฉันอยู่ต่อไปคงต้องเสียตัวเป็นแน่ ใจมันหวั่นแปลกๆ รางสังหรณ์บอกว่าถ้าขืนยังดื้อด้านนั่งต่อ มีหวังคืนนี้อีโซดาได้กลายเป็น ของหวาน ล้างปากเสี่ยหน้าหล่อคนนี้แน่ๆ อันดับแรกหนีฉันต้องหนีจากโต๊ะนี้ให้ได้ก่อน หมับ! มือหนาจับเข้ากับข้อมือเล็ก แล้วออกแรงดึงโซดาให้นั่งลงตักเขาอีกครั้ง " เท่าไหร่? "