ประจวบคีรีขันธ์
ณ บังกะโลเล็กๆ ริมชายหาดจังหวัดประจวบฯ
เสียงคลื่นกระทบฝั่งดังซัดซ่าสม่ำเสมอ ฉันนั่งกอดเข่ามองออกไปที่เส้นขอบฟ้าที่กำลังเปลี่ยนเป็นสีส้มอมม่วง ในมือฉันมีเพียงรูปถ่ายใบเดียวที่เหลืออยู่... รูปที่แม่ยิ้มให้กล้องในวันที่เรายังมีความสุขด้วยกันก่อนที่พายุร้ายจะพัดผ่านเข้ามา
"แม่คะ... ที่นี่เงียบจังเลยเนอะ ดาไม่ได้ยินเสียงเพลงอึกทึกในผับ ไม่ต้องคอยปั้นหน้ายิ้มให้ใคร ดาแค่อยากอยู่ตรงนี้... สักพัก"
แกรก...
เสียงฝีเท้าเดินย่ำทรายเข้ามาใกล้ ทำให้ฉันสะดุ้งหันไปมอง และคนที่ปรากฏตัวคือคนที่ฉันยอมเปิดเครื่องโทรศัพท์เพื่อบอกพิกัดเพียงคนเดียว
"อีดา! มึงมานั่งทำเอ็มวีอะไรตรงนี้เนี่ย กูหาเกือบตาย!"
อีปูเดินหอบแฮกๆ เข้ามาหา ในมือหิ้วถุงของกินพะรุงพะรัง
"ปู... มึงมาได้ไงเนี่ย บอกแล้วไงว่าอย่ามา"
ฉันฝืนยิ้มให้เพื่อนสนิท
"จะไม่มาได้ไงล่ะอีผี! มึงหายหัวไปสามวัน ปิดเครื่องหนีทุกคน มึงรู้
