เห้ออ.. !!
และแล้วฉันก็ถูกลากให้มาพบครอบครัวของเขาจนได้ โดยที่เขาอ้างว่าลงมาพบท่านหน่อย ยังไงท่านก็เห็นฉันตั้งแต่เมื่อคืนแล้ว แถมยังทำวีรกรรมอ้วกใส่เสี่ยครามอีก แต่ฉันว่าโดนแค่นี้น้อยไปนะ
และตอนนี้ฉันกำลังยืนอยู่ต่อหน้าทุกๆคนที่กำลังนั่งอยู่ในห้องรับแขก โดยมีเสี่ยครามยืนอยู่ข้างๆฉันด้วย รู้สึกอุ่นใจขึ้นมาหน่อย
" สวัสดีค่ะ "
ฉันยกมือไหว้พร้อมยิ้มให้อย่างเป็นมิตร ทุกคนในบ้านหลังนี้ยิ้มตอบ ยกเว้น..
" ยืนค้ำหัวผู้ใหญ่แบบนี้ได้ยังกัน ไม่มีมารยาท "
เสียงผู้ที่มีอายุมากที่สุดของบ้าน ซึ่งเป็นคุณย่าของเสี่ยคราม ทักทายฉันด้วยคำพูดที่ไม่ค่อยชอบฉันเท่าไหร่นัก
" ขอโทษค่ะ "
ฉันรีบพูดขอโทษ ก่อนที่เสี่ยครามจะสะกิดให้ฉันนั่งลงบนโซฟาตัวตรงข้าม พร้อมๆกับเขา
" ทุกคนออกไปก่อน ย่ามีอะไรจะคุยกับผู้หญิงคนนี้แบบส่วนตัว "
" แต่คุณย่าครับ "
เสียงเสี่ยครามทักท้วง
" ย่าไม่ทำอะไรผู้หญิงของแกหรอกนะ "
