4ปีผ่านไป
เสียงฝีเท้าหนักๆ ของบอดี้การ์ดนับสิบคนวิ่งกันให้วุ่นอยู่หน้าคฤหาสน์ ตามมาด้วยเสียง
"ปัง! ปัง! ปัง!"
จากปืนอัดลมกระสุนโฟมที่ดังระรัว แขกเหรื่อที่มาพบคุณปู่(พ่อของสงคราม)ต่างพากันก้มหลบหลีกพัลวัน
"จับตัวนายน้อยให้ได้! นายน้อยครับ! หยุดยิงก่อน!"
เสียงหัวหน้าบอดี้การ์ดตะโกนลั่น
"แน่จริงก็จับนัทให้ได้เซ่! พวกพี่ชายช้าเต่าล้านปีแบบนี้ จะปกป้องแด๊ดดี้ได้ยังไง!"
เสียงเล็กๆ แหลมใสของเด็กชายวัย 4 ขวบตะโกนตอบอย่างผู้ชนะ
คุณหญิงย่า นั่งกุมขมับอยู่บนโซฟาหลุยส์ ข้างๆ มี คุณปู่และคุณย่ามือใหม่(พ่อแม่สงคราม) ที่พยายามจิบน้ำชาเพื่อสงบสติอารมณ์ แต่ทันทีที่ประตูเปิดออก ร่างเล็กๆ ในชุดช็อปจิ๋วสีดำก็วิ่งร่าเข้ามา พร้อมกับแด๊ดดี้ครามและหม่ามี้โซดา ที่เดินตามมาด้วยสีหน้ากลืนไม่เข้าคายไม่ออก
"คราม! โซดา! ดูผลงานลูกชายตัวดีของพวกแกสิ!"
คุณหญิงย่าแผดเสียงทันทีที่เห็นหน้าลูกชาย
"นัท... มานี่เ
