ชัยธวัชลุกขึ้นยืนแล้วเดินอ้อมมานั่งลงข้างกายชลิดา แขนแกร่งที่แสนคุ้นเคยอ้าออกกว้างโอบล้อมร่างที่สั่นเทาของเธอไว้ ก่อนจะดึงรั้งให้เธอเอนกายลงซบกับอกกว้างของเขาอย่างทะนุถนอม ราวกับเธอคือของล้ำค่าที่เขาจะไม่ยอมให้ใครมาทำลายได้อีก
“พี่ชัยคะ...”
เสียงเรียกชื่อเขาแผ่วโหยจุกอยู่ในลำคอ ชลิดารู้สึกเหมือนมีก้อนความตื้นตันมาอุดไว้จนพูดอะไรไม่ออก หัวใจของเธอพองโตจนอัดแน่นไปทั้งทรวง ความปิติใจที่ไม่ได้คาดฝันทำลายเขื่อนแห่งการสะกดกลั้นจนพังทลาย เธอซุกหน้าลงกับอกของเขาแล้วปล่อยโฮออกมาอย่างปลดปล่อย ราวกับเด็กน้อยที่หลงทางมาแสนนานแล้วจู่ ๆ ก็มองเห็นอ้อมกอดของพ่อแม่ที่รอรับกลับบ้าน
บรรยากาศรอบข้างที่เคยเงียบสงัดกลับดูอบอุ่นขึ้นอย่างน่าประหลาด สายตาของแขกโต๊ะข้างๆ ที่หันมามองล้วนเต็มไปด้วยรอยยิ้มที่อ่อนโยน บางคนถึงกับปรบมือให้เบาๆ เป็นกำลังใจ คล้ายกับพวกเขากำลังร่วมยินดีไปกับปาฏิหาริย์แห่งความรักที่กำลังเ
