บ่ายสองโมงกว่าๆ ของวันพุธ... บรรยากาศหน้าโรงพยาบาลคลาคล่ำไปด้วยผู้คนและรถราที่สัญจรไปมา
ชลิดาในชุดพยาบาลสีขาวสะอาดตาเดินแกมวิ่งออกมาจากตึกผู้ป่วยใน เธอพยายามจัดระเบียบเครื่องแบบให้เรียบร้อย แต่หัวใจข้างในกลับเต้นโครมครามด้วยความรู้สึกที่ขัดแย้ง
เธอหยุดหันรีหันขวางอยู่หน้าประตูทางเข้าออกสักพัก เพื่อมองหาสิ่งที่กำลังตั้งใจหา ก่อนที่สายตาของเธอจะเหลือบไปเห็น รถเบนซ์สีดำขลับคันใหม่เอี่ยม จอดหลบมุมรออยู่เลยจุดรับส่งคนไข้ฉุกเฉินเล็กน้อย
กระจกฟิล์มมืดสนิทค่อยๆ เลื่อนลง เผยให้เห็นใบหน้ากักขฬะของด้วงที่สวมแว่นกันแดดราคาแพง เขายกยิ้มมุมปากอย่างผู้ชนะเมื่อเห็นร่างระหงของเธอเดินตรงเข้ามาหาอย่างรีบเร่งและระแวดระวัง
"ขึ้นมาสิจ๊ะน้องอ้อ... พี่รอตั้งนานแน่ะ" ด้วงเอ่ยเสียงเย้ยหยันขณะที่ชลิดาก้าวขึ้นมานั่งบนเบาะหนังกลิ่นใหม่เอี่ยม
ทันทีที่ประตูรถปิดลง ความเงียบสงัดภายในรถหรูทำให้ชลิดารู้สึกเหมือนถูกก
