เย็นวันนั้น... รถเบนซ์ เอส 500 สีดำคันหรู แล่นเข้ามาจอดในโรงจอดรถของคฤหาสน์หลังงามอย่างช้าๆ เสียงเครื่องยนต์ดับลงทิ้งไว้เพียงความเงียบสงัดที่เข้าปกคลุมไปทั่วบริเวณ
นิศายังคงนั่งนิ่งอยู่หลังพวงมาลัย มือทั้งสองข้างกำแน่นจนข้อนิ้วขาวซีด เธอเอนหลังพิงเบาะหนังนุ่มแล้วหลับตาลงอย่างเหนื่อยอ่อน วันนี้ช่างเป็นวันที่ยาวนานและสูบพลังชีวิตของเธอไปจนเกือบหมดสิ้น
สำหรับผู้หญิงตัวเล็กๆ อย่างเธอที่ต้องแบกรับภาระบริษัทใหญ่โต การมีใครสักคนเคียงข้างควรจะเป็นเรื่องที่ดี ทว่านับตั้งแต่ ‘ด้วง’ ก้าวเข้ามาในชีวิตในฐานะสามี เขากลับไม่เคยทำหน้าที่นั้นได้อย่างที่ควรจะเป็นเลยสักครั้ง หลายครั้งที่เขาหายหน้าไปเป็นอาทิตย์หรือนานกว่านั้น แต่นิศาก็ไม่เคยใส่ใจที่จะตามจิกหรือสงสัยว่าเขาไปอยู่กับใครที่ไหน
เธอมักคิดปลอบใจตัวเองเสมอว่า ขอเพียงแค่เขาช่วยเธอบริหารจัดการเรื่องราวในบริษัทให้ราบรื่นก็พอ เพราะเดิมทีเธอไม่ได้สันท
