เช้าวันฝากครรภ์ ไทเกอร์จัดการจองคิวระดับ VIP สูงสุดของโรงพยาบาลเอกชนชื่อดัง เขาเดินประคองโบว์ราวกับเธอเป็นตุ๊กตาแก้วที่อาจจะแตกสลายได้ทุกเมื่อ บอดี้การ์ดสี่คนยืนคุมเชิงอยู่หน้าแผนกสูตินรีเวชจนคนไข้คนอื่นนึกว่ามีรัฐมนตรีมาตรวจร่างกาย "พี่ไทเกอร์คะ โบว์เดินเองได้ค่ะ ไม่ต้องประคองขนาดนั้นก็ได้" โบว์บ่นกระปอดกระแปดแต่ใบหน้ากลับเปื้อนยิ้ม "ไม่ได้ครับ ตอนนี้โบว์ไม่ได้ตัวคนเดียวแล้วนะ มีเจ้าตัวเล็กของพี่อยู่ด้วย พี่ต้องดูแลให้ดีที่สุด" ไทเกอร์ยืดอกอย่างภูมิใจ ในมือถือกระเป๋าผ้าอ้อมยี่ห้อหรูที่เขาเตรียมไว้ล่วงหน้าทั้งที่ลูกยังเป็นแค่จุดเล็กๆ ภายในห้องตรวจที่มืดสลัว ไทเกอร์กุมมือโบว์ไว้แน่นจนเหงื่อซึม สายตาจดจ้องที่หน้าจอเขม็ง เมื่อคุณหมอเริ่มป้ายเจลเย็นๆ และขยับหัวตรวจไปมา ภาพขาวดำเลือนลางก็ปรากฏขึ้น "ยินดีด้วยนะครับคุณพ่อคุณแม่ ตัวอ่อนฝังตัวเรียบร้อยดีครับ หัวใจเต้นปกติ อ๊ะ ดูนี่ครับ มีสองจุด

