รถเบนท์ลีย์สีดำสนิทเคลื่อนตัวเข้าจอดที่หน้ามุขคฤหาสน์อย่างเงียบเชียบ บอดี้การ์ดร่างยักษ์รีบลงมาเปิดประตูให้ ว่าที่นายหญิง ด้วยท่าทางนอบน้อม โบว์ก้าวลงจากรถด้วยความรู้สึกประหม่า มือบางกระชับกระเป๋าแน่น หัวใจเต้นรัวเป็นจังหวะกลองเมื่อเห็นแสงไฟสลัวที่โถงทางเดินข้างบ้าน
ไทเกอร์ยืนพิงเสาหินอ่อนอยู่ในมุมมืดของโถงทางเดิน เสื้อเชิ้ตสีขาวของเขาถูกปลดกระดุมออกจนถึงกลางอก แขนเสื้อถกขึ้นอย่างลวก ๆ ในมือมีแก้วบรั่นดีที่เขาแกว่งไปมาอย่างใจเย็น สายตาคมกริบดุจนักล่าจ้องมองร่างบางที่เดินเข้ามาใกล้
"กลับดึกกว่าที่พี่คิดไว้ 5 นาทีนะโบว์"
เสียงทุ้มต่ำทรงอำนาจเอ่ยขึ้นท่ามกลางความเงียบ ทำเอาโบว์สะดุ้งสุดตัว
"คือบว์ลาเพื่อน ๆ อยู่ค่ะพี่ไทเกอร์"
โบว์ตอบเสียงอ้อมแอ้ม พยายามหลบสายตาที่ดูเหมือนจะแผดเผาเสื้อผ้าเธอให้ละลายหายไปได้ทุกเมื่อ
ไทเกอร์วางแก้วเหล้าลงบนโต๊ะข้างทางเดิน ก่อนจะก้าวเข้าหาเธอช้า ๆ จนโบว์ต้อ
