ไทเกอร์อุ้มร่างบางของโบว์เดินฝ่าวงล้อมบอดี้การ์ดออกมาถึงลานจอดรถวีไอพี รอยยิ้มแห่งผู้ชนะยังคงประดับอยู่บนใบหน้าคมเข้ม แต่ทันทีที่เขาจะวางเธอลงในรถคันหรู โบว์ก็รวบรวมแรงทั้งหมดที่มีผลักอกแกร่งของเขาออกอย่างสุดแรง
"ปล่อย บอกให้ปล่อยไง"
โบว์ตวาดเสียงสั่น น้ำตาที่คลอเบ้าไหลอาบแก้มเนียน เธอถอยหลังกรูดออกห่างจากเขา ท่ามกลางสายตาตกตะลึงของบอดี้การ์ดนับสิบ
"โบว์ เป็นอะไรไป พี่มารับเธอกลับบ้านไง"
ไทเกอร์พยายามจะก้าวเข้าไปหา แววตาเริ่มฉายแววว้าวุ่น
"บ้านเหรอคะบ้านที่ไหนพี่ลืมไปเเล้วเหรอคะว่าโบว์ไม่มีบ้าน พี่ลืมไปเเล้วเหรอคะว่าพี่ลั่นไกยิงโบว์จนปางตายเมื่อสามปีก่อน
พูดของโบว์เหมือนสายฟ้าที่ฟาดลงมากลางใจไทเกอร์ เขานิ่งงันไปทันที
"พี่ .. พี่ขอโทษ วันนั้นพี่ขาดสติ พี่ไม่ได้ตั้งใจ "
"ความไม่ตั้งใจของพี่ มันเปลี่ยนชีวิตโบว์ไปทั้งชีวิต"
โบว์ตะโกนสวนทั้งน้ำตา
"รอยแผลเป็นที่ไหล่นี่มันย้ำเตือ
