มาวินถอนหายใจอย่างปลงตก ขณะที่เหลือบมองใบหน้าด้านข้างของคนที่นั่งคุยโทรศัพท์อยู่ข้าง ๆ กัน หลังจากตะลอนเล่นเครื่องเล่นตาม
ศิตามาจนเกือบหมดวัน พวกเราก็มานั่งทานน้ำแข็งใสดับร้อนกันแถวศูนย์อาหาร แต่แทนที่บรรยากาศระหว่างเราจะเต็มไปด้วยความสนุกสนานและเสียงหัวเราะเหมือนอย่างคนอื่น ๆ กลับกลายเป็นว่ามาวินถูกเด็กสาวเมินหน้า ไม่ว่าเขาจะพยายามชวนคุยแค่ไหนเธอก็ไม่ตอบรับ หรือทำเป็นเปลี่ยนเรื่องไปดื้อ ๆ ราวกับเสียงของเขามันไม่ลอยเข้าหูก็ไม่ปาน เล่นเอามาวินเหงื่อตกกับความง้อยากของศิตาเลยทีเดียว
“แล้วทำไมถึงเพิ่งโทรมาบอก? เฮ้อ~ มึงนี่นะ กลับไปก่อนก็ไม่บอกกันเลยสักคำ อือ...โอเค แค่นี้นะ”
เพราะเห็นว่าศิตาทำท่าจะวางสายพอดี มาวินที่รอโอกาสอยู่นานแล้วจึงรีบพูดแทรกออกไปทันทีที่อีกฝ่ายผละห่างจากโทรศัพท์
“หายงอนป๊าได้แล้วมั้งศิตา นี่มันจะหมดวันแล้วนะ” เขาพยายามพูดให้เธอเห็นใจ พร้อมกับทำหน้าลูกหมาหงอยใส่ แม้ไ
