ศิตาได้แต่ขมิบเกร็งช่องทางเอาไว้อย่างสุดความสามารถ ขณะที่ก้มหน้าหลบตาพนักงานที่เพิ่งเปิดประตูตู้โดยสารให้กับตัวเอง ร่างบางรีบเดินสับเท้าออกห่างจากบริเวณนั้นอย่างรวดเร็ว เพราะกลัวจะถูกจับได้ว่าเมื่อกี้นี้ตัวเองแอบทำอะไร
มือเรียวเอื้อมไปรวบชายกระโปรงด้านหลังของตัวเองอย่างหวาดระแวง เพราะกลัวว่าคนอื่นจะเห็นว่าเธอไม่ได้ใส่ชั้นใน ตากลมมองค้อนคนอายุมากกว่าที่เดินยิ้มร่าตามหลังมาอย่างไม่สบอารมณ์ ทว่าอีกฝ่ายกลับไม่สะทกสะท้านและทำทีเป็นเข้ามารวบกอดเอวของเธอเอาไว้ มือหนาที่ลูบไล้ไปตามสะโพกของเธออย่างหยาบโลน มันทำให้ศิตาอดไม่ได้ที่จะฟาดฝ่ามือลงบนท่อนแขนของอีกฝ่าย คนอะไรทำตัวหน้าไม่อาย! มันน่าตีให้ตายจริงเชียว!
“มองป๊าแบบนั้นทำไมคะคนเก่ง? หนูศิตาไม่พอใจอะไรป๊ารึเปล่าคะ?”
หญิงสาวได้แต่ถลึงตามองเจ้าของประโยคนั้นอย่างเอาเรื่อง เมื่ออีกฝ่ายยังทำตีหน้าซื่อไม่รู้ร้อนรู้หนาว ที่เธอต้องระแวงไปหมดแบบนี้ก็เป
