"ไออุ่น โอบเอื้อ เอิงเอย ถึงบ้านของเราแล้วครับ" ปัณณ์ปลุกลูกๆ ที่นั่งหลับอยู่เบาะหลังเมื่อมาถึงยังอาณาจักรแทนไท
"โอ้โห!!" ไออุ่น โอบเอื้อ เอิงเอย ต่างอ้าปากค้างตาโตเมื่อเท้าแตะพื้น ปัณณ์ อีฟมองลูกๆ ด้วยความเอ็นดู
"บ้างของเยาจริงๆ หยอคะคุงพ่อ"
"บ้านหลังนี้เป็นบ้านที่พ่ออยู่มาตั้งแต่เกิดครับ" ปัณณ์ตอบลูกสาว
"ทำไมมังใหญ่จังเยยฮับ" ไออุ่นแหงนหน้ามองสำรวจไปทั่ว
"นั่งสิฮับ แย้วแบบนี้จะไม่หลงหยอฮับ" โอบเอื้อกวาดสายตามองไปรอบๆ
"ไม่หลงหรอกค่ะ เดี๋ยวทุกคนก็ชิน" อีฟบอกลูกๆ
"ยุงติว ยุงเตอร์เต็มเยย" เอิงเอยชี้ชายชุดดำที่ยืนอยู่ตามจุดต่างๆ เพื่อคอยดูแลความปลอดภัย
"ผมอยู่นี่ครับคุณหนู" เพียงได้ยินชื่อตัวเองติวกับเตอร์ก็วิ่งถลาเข้ามาหานายน้อยของตัวเองทันที ทำเอาเอิงเอยผงะเพราะทั้งสองคนที่เข้าถึงตัวด้วยความรวดเร็วเกินไป
"เอิงเอยยังไม่ได้เยียกเยยค่ะ เอิงเอยแค่บอกว่าพวกยุงๆ เหมืองยุงติวกับยุงเตอร์"
