"เมื่อสี่ปีก่อนพี่ปัณณ์ก็เป็นแบบนี้เหรอพี่ติว" อีฟใช้ผ้าชุบน้ำหมาดๆ มาเช็ดตามเนื้อตามตัวให้คนตัวสูงที่อาเจียนจนหมดแรงและหลับไป มือบางเช็ดไล่ตั้งแต่ใบหน้า ลำคอ แผงอกกว้างที่เริ่มมีกล้ามเนื้อ
"ตอนนั้นหนักกว่านี้อีกครับ กินอะไรไม่ได้เลย แล้วตอนนั้นคุณปัณณ์ก็ตรอมใจอย่างหนักด้วย อาการก็เลยทรุด อาเจียนจนต้องให้น้ำเกลือ และอาการก็หนักขึ้นเรื่อยๆ จนต้องพักรักษาตัวในโรงพยาบาลครับ"
"อีฟรู้แล้วว่าทำไมอีฟถึงไม่เคยแพ้ท้องเลย เพราะพี่ปัณณ์ต้องทรมานแทนอีฟแบบนี้สินะ แล้วพี่ปัณณ์จะเป็นแบบนี้นานแค่ไหนเหรอพี่ติว"
"ถ้าอาการแพ้ท้องก็ประมาณสี่เดือนครับ หลังจากนั้นก็เอาแต่ทำงาน เอาแต่เรียนอย่างหนัก วันๆ กินอาหารน้อยมาก คุณปัณณ์จะนั่งอยู่ที่ระเบียงห้องที่บ้านหลังนู้นทุกคืนจนถึงรุ่งเช้า ไม่ยอมหลับยอมนอน พอร่างกายไม่ไหวก็ต้องใช้ยานอนหลับเป็นแบบนี้ทุกวันตลอดสี่ปีครับ"
"แบบนี้นี่เองพี่ปัณณ์ถึงติดยานอนหลับ" ดวงตาค
