พะแพงที่โดนอุ้มพาดบ่ามาจนถึงรถของหมอเเทน คันเดิม เตรียมตัวเตรียมใจรับคำด่าหรืออาการระเบิดอารมณ์ของพี่หมอแทนเต็มที่ แต่ทว่าพอขึ้นรถมา หมอแทนกลับนั่งนิ่งเงียบกริบ ไม่พูดไม่จาแม้แต่คำเดียว เขาเอาแต่จ้องมองพวงมาลัยด้วยสายตาที่ว่างเปล่า
บรรยากาศในรถอึดอัดยิ่งกว่าโดนดุด่า พะแพงค่อยๆ เอื้อมมือไปจับแขนเสื้อเขาเบาๆ
“พี่หมอ..แพงขอโทษค่ะ แพงแค่เห็นว่าโมนามันเครียด...”
หมอแทนเบือนหน้าหนีไปทางหน้าต่าง พะแพงสังเกตเห็นแววตาของเขาที่วูบไหว และที่ทำให้เธอใจหายวาบคือ. เขามีน้ำตาคลอเบาๆ ตรงหางตา
“พี่หมอ พี่หมอเป็นอะไรคะ?”
พะแพงรีบถลาเข้าไปหาด้วยความตกใจ
“พี่แค่รู้สึกว่าพี่ไม่มีความหมายสำหรับเราเลยพะแพง”
เสียงทุ้มสั่นเครือเล็กน้อย
“พี่พยายามทำทุกอย่าง ปกป้องเราจากทุกคน วางแผนอนาคตให้เรา แต่เรากลับแอบหนีพี่มาที่แบบนี้ ใส่ชุดแบบนี้ให้คนอื่นมอง พี่หวงเราจนจะบ้าตายอยู่แล้ว แต่ดูเหมือนพะแพงจะไม่แคร์คว
