03:00 น. ณ ห้องนอนใหญ่
เสียงร้อง "แง้... แง้.. "
ดังขึ้นจากเปลเด็กข้างเตียงเพียงไม่กี่วินาที ร่างสูงใหญ่ของหมอแทนที่ปรกติจะตื่นยากหากไม่ได้อยู่ในเวร กลับเด้งตัวขึ้นมาดุจมีสปริงติดอยู่ที่หลัง เขาไม่ต้องรอให้พะแพงขยับตัวด้วยซ้ำ
"ชู่ว... ไม่ร้องนะคะคนเก่ง พ่อๆมาแล้ว"
หมอแทนประคองร่างนุ่มนิ่มของน้องพะพายขึ้นมาแนบอกอย่างชำนาญ มือหนาที่เคยจับมีดผ่าตัดรักษาชีวิตคนมานับไม่ถ้วน บัดนี้กำลังตบก้นกล่อมลูกสาวอย่างแผ่วเบา พร้อมกับเช็กผ้าอ้อมด้วยนิ้วก้อยเพียงนิ้วเดียว
"เป็นไงคะพี่หมอ ลูกหิวหรือเปล่า?"
พะแพงปรือตาขึ้นถามด้วยน้ำเสียงงัวเงีย
"เปล่าครับแค่ละเมอฝันร้ายมั้งครับ ตอนนี้เงียบแล้ว"
หมอแทนเดินวนรอบห้องพลางฮัมเพลงกล่อมเด็กด้วยเสียงทุ้มต่ำ
"หนูนอนต่อเถอะพะแพง เดี๋ยวพี่ดูลูกเอง"
พะแพงมองแผ่นหลังกว้างของสามีที่กำลังโยกตัวไปมาพร้อมลูกสาวในอ้อมแขนแล้วยิ้มกริ่ม ใครจะเชื่อว่าหมอแทนผู้เย็นชา
