“ไม่ต้อง”
อิศรายอมรับชะตากรรม เปิดประตูลงจากรถ เผชิญหน้ากับเธอ อย่างที่เธอต้องการ
“บัว...”
ขาดคำนั้น เธอขว้างเงินใส่หน้าเขาเต็ม ๆ
“ทำแบบนี้ทำไม!!”
เขาพูดไม่ออก...
“เหมางั้นเหรอ เหมาไปโยนทิ้งข้างทางที่ไหนล่ะ หรือว่าเอาไปหมาแมวมันกิน มีเงินมากสินะ ถึงได้เอามาโยนเล่นแถวนี้ได้ทุกวี่วัน เกิดเป็นคนรวยนี่มันดีจริง ๆ”
“ผมไม่เคยโยนของคุณทิ้งสักชิ้น”
“งั้นเหรอ” เธอถามอย่างท้าทาย
“ใช่”
“คุณต้องการอะไร”
“ผมแค่อยากอุดหนุนคุณ”
“ทำไมต้องอุดหนุนฉัน คนเกลียดกัน มันจำเป็นจะต้องทำอะไรแบบนี้ด้วยเหรอ คุณเป็นไบโพล่ารึไง หรือว่าประสาทแดก จำไม่ได้แล้วหรือว่าเราเป็นศัตรูกัน”
อิศราแทบไม่ได้ยินในสิ่งที่บัวบูชาพูด เพราะมัวแต่มองใบหน้าสวยของเธออย่างถวิลหา
“เลิกยุ่งกับฉันซะที”
“ถ้าไม่เลิกล่ะ...”
“คุณเป็นบ้าอะไร จะจองเวรจองกรรมฉันไปถึงไหน ฉันไปทำอะไรให้คุณนักหนา”
“บัว...ผม...ผมขอโทษ”
“ว่าไงน
