“อยากสิ ไม่งั้นจะมาหาแกเหรอ”
“เซ็นไปเลย เซ็นเดี๋ยวนี้เลย ฉันหาปากกาให้”
“ตา!”
“แกจะมัวลังเลอยู่ทำไม สัญญาฉบับนี้มันเอื้อผลประโยชน์ของแกทุกบันทัดเลยนะ เซ็นเลย”
“แต่มันเหมือนฉันเอาเปรียบเขาเลย”
“แต่คนอย่างแกมีแค่คนเดียวนะ ฝีมืออย่างแกไม่ใช่จะหาได้ง่าย ๆ ตัวแกนั่นแหละที่มีมูลค่า อาจจะมากกว่า 20เปอร์เซ็นต์ด้วยซ้ำไป เพราะงั้น มันไม่เห็นจะต้องคิดอะไรเลย”
เมื่อโดนเพื่อนกดดันขนาดหนัก บัวบูชาจึงยอมเซ็นชื่อลงไปในสัญญาฉบับนั้น แม้จะรู้สึกไม่สบายใจนิดหน่อย แต่เธอก็เชื่อมั่นใจว่าเธอจะมันทำได้ดี
“เออแก” ลลิตาทำท่าทางเหมือนมีลับลมคมนัย “รู้ข่าวยัยกุลมั้ย ตอนนี้มันโดนไล่ออกจากร้านแล้วนะ”
“อ้าว ทำไมล่ะ”
“ทางร้านจับได้ว่ามันแอบยักยอกเงินน่ะสิ ตอนนี้มันตกงาน แถมติดแบล็คลิสต์ด้วยนะ ต่อไปร้านไหนจะกล้ารับมันเข้าทำงานอีกล่ะ คงต้องเปลี่ยนสายงานไปเลยล่ะ สมน้ำหน้า!”
แต่บัวบูชากลับรู้สึกเวทนาใจมา
