บทที่ 160

1255 Words

หลังจากที่โทรหาใครไม่ติดวาสนาก็หันมาถามพวกเพื่อนๆ ที่มาทานข้าวด้วยกันว่ามีใครพกเงินมาเท่าไร เพราะนาทีนี้ต้องลงขันกันแล้วล่ะ "จะบ้าเหรอฉันได้มาเรียนวันละไม่กี่ร้อยเอง" "ทั้งตัวฉันมีอยู่พันกว่าบาท" เพื่อนอีกคนก็รีบควักเงินออกมาจากกระเป๋าให้ดู "แค่นั้นจะไปพออะไรล่ะ ค่าอาหารเขาเป็นแสน" "ตอนที่ชวนพวกฉันมาเธอบอกจะเลี้ยงไม่ใช่เหรอ แล้วทีแบบนี้จะมาให้พวกฉันหารมันไม่ใช่แล้ว" "แล้วพวกเธอจะให้ฉันทำยังไง ทั้งเนื้อทั้งตัวฉันก็มีแค่นี้เอง" วาสนาล้วงเงินที่ได้มาจากต้นข้าววันนั้นออกมาวาง "ขอโทษนะคะ ถ้าพวกคุณไม่มีเงินจ่ายพวกเราคงต้องแจ้งความแล้ว" "ใจเย็นหน่อยสิคุณก็รู้ว่าฉันเป็นลูกสาวของผู้จัดการร้านนี้ เอาแบบนี้แล้วกันคุณหักเงินเดือนของแม่" ได้ยินปรารถนาพูดทั้งพนักงานและรองผู้จัดการก็มองหน้ากัน อยากจะขำอยู่หรอกว่าปราณีมีลูกแบบนี้หรือ "คงไม่ได้หรอกค่ะเพราะผู้จัดการไม่ได้สั่งไว้" "แบบนั้นก็ไม่ได้​

Free reading for new users
Scan code to download app
Facebookexpand_more
  • author-avatar
    Writer
  • chap_listContents
  • likeADD