"สวัสดีค่ะ" ต้นหยกไปรับปรารถนามาที่บ้านเพราะคำสั่งของคุณปู่ แต่ตอนนี้ยังหาตัวต้นข้าวไม่เจอ
"หนูสบายดีนะ" สำราญถามหลานสะใภ้
"...ค่ะ" จะให้ตอบท่านยังไงล่ะ ถ้าร่างกายก็ไม่เป็นไรแต่จิตใจนี่สิ
"ต่อจากนี้ไปให้หนูมาพักอยู่บ้านหลังนี้"
"อะไรนะคะ?"
"ตอนนี้เหลนของปู่อยู่ในท้องเรา เราคงไม่ใจร้ายใจดำพาลูกไปตกระกำลำบากใช่ไหม"
"คือ.."
"ไม่ต้องคือหรอกหนู" คุณย่าที่นั่งอยู่ในห้องรับแขกด้วยเอื้อมไปกุมมือของปรารถนาไว้ "เจ้าต้นเป็นเด็กดื้อ แบบนี้แต่ไหนแต่ไรแล้วหนูอย่าคิดมากเลยนะ คนในบ้านก็ไม่มีใครกำราบได้สักคน" ที่คุณย่าพูดไปอยากให้เธอสบายใจขึ้นมาหน่อย ไม่ใช่แค่เธอหรอกที่ต้นข้าวทำนิสัยไม่ดีใส่ทุกคนในบ้านเจอมากันหมด
"แม่ก็เห็นด้วยกับคุณปู่คุณย่า เราย้ายมาอยู่ที่นี่จะได้มีคนดูแล"
"แต่นาดูแลตัวเองได้ค่ะ"
"ไม่ได้" สำราญเอ่ยเสียงแข็ง "เหลนคนแรกจะให้ไปอยู่ในที่แบบนั้นไม่ได้"
"แม่พูดกับแม่ของเราแล้ว"
