หลังจากถอนจูบออกแล้วคิมหันต์ก็ยืนกอดเธออยู่นานเท่าไรไม่รู้ จนได้ยินเสียงฝีเท้าของคนเดินขึ้นมาชั้นบน และเขาก็ทายได้ไม่ยากหรอกว่าเป็นเสียงฝีเท้าของใคร
"ลงไปข้างล่างกัน" หายขึ้นมาชั้นบนนานแล้วพี่ชายก็คงเป็นห่วง คิมหันต์เลยชวนเธอลงไปข้างล่าง พอเปิดประตูออกมาก็เห็นต้นข้าวยืนอยู่ทางขึ้นบันไดพอดี ถึงแม้ต้นข้าวจะเปิดใจให้คิมหันต์บ้างแล้ว แต่ด้วยความเป็นพี่ก็ยังห่วงน้องอยู่ไม่อยากให้มันเกินเลย
"เล่นอะไรเป็นเด็กๆ ไปได้ ไม่รู้หรือไงว่าผู้ใหญ่เป็นห่วง" คำพูดแรกที่พี่ชายพูดกับน้องสาวเมื่อเจอหน้า
แต่พอเห็นพี่ชายตำหนิคิมหันต์เลยขยับกายมาบัง
"มึงจะทำให้น้องกูเสียคนก็แบบนี้แหละ"
"อย่าเพิ่งว่าอะไรให้น้องเลยลงไปข้างล่างกันก่อน" ต้นหยกยังคงยืนหน้างออยู่ด้านหลังของคิมหันต์ กับเขาเธอก็ยังไม่ทันได้คุยอะไรด้วยหรอก
ทั้งสามลงมาชั้นล่างก็เห็นว่าทุกคนนั่งรออยู่
"แล้วเราจะพาน้องกลับวันไหนล่ะ" เกือบสองปีแล้วมั้ง
