มิณไอริณเริ่มวางระยะห่างและวางแผนออกไปจากชีวิตของแพนธาริน พยายามคิดหาหนทางที่เขาจะยอมให้ง่าย หากมีการฟ้องร้องกันแน่นอนว่าทั้งสองครอบครัวมองหน้ากันไม่ติดแน่
เขาเริ่มตามติดชีวิตเธอมากขึ้นอันนี้เรียกว่าน่าจะจับผิดเธอมากกว่า ไม่ว่าเธอจะออกไปไหนเขาจะคอยส่งคนตามตลอด
“ไม่อยากจะเชื่อว่ามันจะเป็นถึงขนาดนี้” เทวัญมองลูกน้องของแพนธารินที่เดินไม่ไกลจากพวกเขา คงกลัวเสียหน้าเลยต้องทำเป็นหวงก้าง
“เข้าไปนั่งข้างในดีกว่าค่ะ” เธอไม่สนใจและไม่แคร์ใคร อยากทำอะไรก็เชิญ วันนี้ทั้งสองนัดกันออกมาคุยเรื่องของมิณไอริณ แต่ดูเหมือนงานจะไม่คืบหน้าเท่าไร เธอเองก็ปลีกตัวไปไหนไม่ได้เลย
“มีใบไม้ติดผมพี่หยิบออกให้” เทวัญโน้มตัวมาเล็กน้อยหยิบเศษใบไม้ออกจากศีรษะของหญิงสาว เป็นภาพที่เหมือนเทวัญกำลังจูบหญิงสาว แต่ความจริงคือใบหน้าอยู่ห่างกันมาก
“ลุกกลับมาเมื่อไหร่พี่จะพามาแนะนำให้รู้จัก”
“ลุก?” ลุกไหนอีกทำไมในเซลล์สมองถึ
