CHAPTER 5 กิ่งทองกับใบรับรองแพทย์

เพลงนาราพยายามขอเข้าเยี่ยมมิณไอริณแต่หญิงสาวไม่ยอมให้เข้าเยี่ยม ทำให้เพลงนาราหัวเสียไม่น้อยเธอเป็นเพื่อนรักเพียงคนเดียวของหญิงสาว ทำไมตอนนี้หญิงสาวถึงไม่อยากเจอหน้า “คิดว่าฉันอยากง้อแกมากหรือไง” ตอนนี้เหมือนว่าทุกคนกำลังทิ้งเธอ รวมทั้งแพนธารินที่เธอหลงรักเขากีดกันไม่ให้เธอเข้าพบ หากมิณไอริณไม่รวยไม่มีชื่อเสียงอย่าหวังเลยว่าเธอจะเข้าหา เพลงนารายอมถอยกลับไปตั้งก่อนเดี๋ยวค่อยกลับมาเยี่ยมมิณไอริณใหม่ ‘(สามีคุณ กับเพื่อนรักของคุณเล่นชู้กัน) และมีภาพประกอบมาด้วย’ หญิงสาวมองภาพนั้นด้วยใบหน้าที่เรียบเฉยคนที่ส่งมาไม่ใช่เพลงนาราก็คงจะเป็น... เป็นใครไปไม่ได้นอกจากแพนธาริน “ไอริณดูอะไร” “พี่หมอมาตั้งแต่เมื่อไรคะ?” เธอรีบเก็บปิดมือถืออยากกลับเต็มทนแล้วนอนเป็นผักอยู่โรงพยาบาลมาสองคืน เจอแต่เรื่องราววุ่นวายไปหมด “พรุ่งนี้พี่อนุญาตให้กลับบ้านได้แล้วนะ” “ไอริณไม่ชอบโรงพยาบาลเลยค่ะ” “แล้วชอบหมอไหมล่ะ” คัมภีร์หัวเราะออกมาเขารู้ว่าสุดท้ายแล้วมิณไอริณไม่เคยคิดกับเขาไปมากกว่าพี่ชาย แต่เขายอมรับไม่กล้ารุกหนักเพราะหญิงสาวยังมีทะเบียนสมรสอยู่ “พี่หมอ...ไม่มีคนรักเลยหรือคะ” เธอตัดสินใจถามไปด้วยความอยากรู้หนุ่มหล่อบ้านรวยอนาคตไกล จะไม่มีคนรักเลยหรือ “พี่รอใครบางคนอยู่” และคนนั้นก็อยู่ตรงหน้าเขาแล้ว “มัวแต่จีบเมียชาวบ้านตรวจหรือยัง!” เสียงทรงพลังดังขึ้นพร้อมกับการปรากฏตัวของแพนธาริน เขาเหมือนตัวอันตรายพอย่างกรายเข้ามาในห้องผู้ป่วยมิณไอริณจึงหุบยิ้ม “จีบเมียคนอื่นทั้งที่เขายังไม่หย่าระวังจะกลายเป็นชู้” “พี่หมอกลับไปก่อน...ดีกว่าคุณมั้งที่มีเมียน้อย” เจ้าของร่างสู้รบกับเขาทุกวันไม่เหนื่อยบ้างหรือไง เธอเจอหน้าเขาไม่กี่ครั้งรู้สึกใช้พลังงานไปเยอะพอสมควร “มิณไอริณ” “มาทำอะไรไม่ทราบ!” “ฉันแค่จะมาบอกว่าย้ายข้าวของออกไปแล้ว ไม่ต้องการอยู่ร่วมชายคาเดียวกับเธอ” แค่อยากเห็นหญิงสาวเจ็บใจเล่นเฉยๆ จึงเข้ามาหาเรื่อง “ดี อย่ากลับมาเหยียบอีกน่ะ...โล่งใจต่อไปจะได้พาผู้ชายคนอื่นเข้าบ้านได้สะดวก” “เธอคิดจะมีชู้ทั้งๆ ที่เรายังไม่หย่ากันเหรอ” รู้สึกเสียหน้าที่โดนหยามเกียรติมิณไอริณเทิดทูนความรักที่มีต่อเขาจะตาย แต่ทำไมตอนนี้หญิงสาวเปลี่ยนไปหน้ามือเป็นหลังมือ “ทีคุณยังทำกับไอริณได้เลยพาผู้หญิงมาเย้ยกันถึงหน้าห้องนอน” “ฉัน...” ความทรงจำนั้นผุดขึ้นมาเมื่อแพนธารินพาผู้หญิงเข้ามาเหยียบในบ้าน วันนั้นมิณไอริณโวยวายจนบ้านแทบแตกแต่เขากลับไม่แยแส พาขึ้นมานอนถึงบนห้องของเขาและไม่ลืมเคาะประตูเรียกหญิงสาวให้ออกมาเห็นภาพบาดตาบาดใจ เขาสนุกที่ได้แกล้งมิณไอริณแต่หญิงสาวกลับร้องไห้จนน้ำตาแทบกลายเป็นสายเลือดเพราะความช้ำใจ ที่ถูกเหยียบหัวใจซ้ำแล้วซ้ำเล่า แพนธารินพูดไม่ออกเขาแค่จ้างผู้หญิงมาควงเล่นๆ พอตอนดึกก็ไล่ให้กลับชอบเวลาที่เห็นมิณไอริณร้องไห้เสียใจ หวังว่าหญิงสาวจะยอมหย่ากับเขา “คุณสามีเตรียมตัวเลยนะคะคุณพ่อคุณแม่กลับมาถึงเมื่อไหร่ เราจะหย่ากันทันทีเรือนหอนั่นเป็นของไอริณคงไม่ต้องขายแบ่งกันหรอกนะคะ” “อยากหย่ามากฉันจะหย่าให้!” “...” แพนธารินเดินปึงปังออกไปด้วยความไม่พอใจที่ถูกหญิงสาวพูดถึงแต่เรื่องหย่า คงอยากกลับไปคืนดีกับไอ้หมอหน้าเหมือนปลากระเบนนั่น “อะไรของเขาอยากหย่าเองไม่ใช่เหรอ...คุณไอริณมีเรื่องอะไรที่ฉันยังไม่รู้อีกบ้าง” ทำไมถึงได้เข้ามาอยู่ในร่างมิณไอริณ ทำไมไม่ส่งเธอไปเกิดใหม่เป็นองค์หญิงเป็นคนสวยที่สวยและโสด วาสนาเธอจะมีผัวดันไม่เหมือนชาวบ้านเขา . ภูวเรศยิ้มร้ายเขาเป็นคนส่งข้อความไปหามิณไอริณเอง พร้อมกับสายตาร้ายๆ และคิดว่าถ้าเขาไม่ได้แพนธาริน อีหน้าไหนก็ไม่ต้องได้ เขาแอบรักแพนธารินมานานตั้งแต่คบกันสมัยเรียนอนุบาลพอไปเรียนโทที่ต่างประเทศเขาก็ตามไป พยายามแอบแมนแต่ความจริงอยากมีผัวชื่อแพนธาริน ในขณะนั้นก็ส่งข้อความไปชวนแพนธารินกินเหล้า เขามอมเหล้าเพื่อนตัวเองหลายครั้งแต่ก็รอดไปได้ทุกครั้ง ต่อไปอะไรก็ง่ายขึ้นเพราะกำลังมิณไอริณได้แล้ว “เครียดวะกูเป็นอะไรวะ...” “ผู้หญิงทำให้เครียดมึงเห็นกูไหม กูไม่เอาเลยผู้หญิง เหม็นกี” ภูวเรศพูดออกไปแต่แพนธารินเหมือนจะไม่ได้ฟัง เพราะเสียงเพลงในไนต์คลับดังมาก แพนธารินไม่รู้ความหมาย และไม่คิดว่าเพื่อนรักของเขาจะเป็นเกย์ รักเพศเดียวกันทำให้เขาไม่คิดว่าเพื่อนอย่างภูวเรศอยากจะกินเขาและพาขึ้นเตียง ในหัวคิดถึงแต่มิณไอริณจึงไม่สนใจว่าเพื่อนจะพูดอะไรออกมา พยายามคิดว่าสิ่งมาลบล้างว่าทำไมมิณไอริณถึงเปลี่ยนไป ‘เธอเปลี่ยนไปหรือใครเปลี่ยนเธอ’ “กูกลับก่อนนะ” “ทำไมมึงไม่มองกูบ้าง” ภูวเรศมองเพื่อนที่เดินหายไปจนลับสายตา เขานั่งดื่มคนเดียวเงียบๆ จนมีคนรู้จักเข้ามาทักทายและพากันหายเข้าไปในห้องวีไอพี “พี่ภูผมคิดถึงพี่มากเลยนะ ช่วงนี้หายไปไหน” “ติดธุระคิดถึงมากเหรอ” ภูวเรศมองหนุ่มน้อยวัยมหาลัยด้วยสายตาที่หวานเยิ้ม เขาลูบไล้หน้าอกลงมาจนถึงเอ็นร้อนที่กำลังชูชันถูกที่หน้าขาของเขา “พี่ผมล้างแล้วนะครับ พี่จะดูดไหม” “พี่เช็คของก่อนว่าจะหวานเหมือนที่ผ่านมาหรือเปล่า” “ทำไมต้องเช็คผมคิดถึงพี่มาก” เจย์กัดปากกลั้นเสียงครางเมื่อภูวเรศจับท่อนเอ็นของเขารูดขึ้นรูดลง เขาต้องการเงินที่ยอมภูวเรศเพราะเงินเท่านั้น ความจริงคือเขามีเมียอยู่แล้ว หลอกเอาเงินไอ้คนโง่เพื่อไปเปย์เมียตัวเอง “พี่จะทำอะไร!” “เก็บเอาไว้ดูเล่นตอนที่พี่คิดถึงเจย์ไง” ภูวเรศจึงกดเป็นถ่ายคลิปวิดีโอ แล้วถ่ายฉากที่เขากำลังดูกระสวยของคู่ขาบันทึกลงไปในมือถือของตัวเอง แต่เขากลับคิดถึงใบหน้าของแพนธารินหากเขาได้ครอบครองเอ็นร้อนๆ ของเพื่อนคงจะรู้สึกดีไม่น้อยเมื่อไรกันที่เขากับแพนธารินจะได้อยู่ด้วยกันเสียที แพนธารินกลับมาที่เพ้นท์เธอาส์ต้องมานั่งดื่มตามลำพังเพราะไม่สามารถลืมใบหน้าของมิณไอริณได้เลย “ผมได้ประวัติของหมอคัมภีร์มาแล้วครับ” “พูดมา” “จบป.โท ที่อเมริกาเคยจีบคุณมิณไอริณเมื่อ 3 ปีก่อนครับ ตอนนี้ยังไม่มีใคร...” ภามพูดไปตามประวัติที่เขาได้มาถือว่าโปรไฟล์ดีไม่น้อย “ถือว่าดีเลิศกว่าคุณแพท...” “ไอ้ภามอยากตายหรือไง” อย่างน้อยมีดีกว่ามันที่มิณไอริณอยากจับเขา ตอนนั้นไม่สามารถปฏิเสธการแต่งงานได้เลย แถมยังถูกบังคับจดทะเบียนสมรสอีก “ผมเตรียมเอกสารทรัพย์สินส่งให้ทนายแล้วครับ พรุ่งนี้จะมาคุยเรื่องหย่า” “เลื่อนออกไปก่อนฉันไม่ว่าง” “พรุ่งนี้วันหยุดคุณแพทจะไปไหนครับ” เขาไม่เห็นมีในตารางเลย หรือเขาจะจำผิดวัน “ไม่ว่างก็คือไม่ว่างไม่มีอารมณ์” ใครอยากหย่าก็ให้รอไปพ่อแม่ฝ่ายนั้นยังไม่เดินทางกลับจากต่างประเทศ น่าจะอีกหลายวัน “ครับๆ ถ้าว่างบอกผมได้เสมอ” “ฉันไม่ว่างตอนไหนก็ไม่ว่าง” “แล้วจะหย่ากันไหมครับ” เขาถามด้วยความอยากรู้เพราะเจ้านายเริ่มเปลี่ยนประเด็น “ออกไปได้แล้วฉันจะไปนอน” “ผมขอตัวไปนอนดีกว่า” ภามมองเจ้านายที่เดินหายเข้าไปในห้องนอน “อยากหย่าจริงไหมวะ...ทำไมฟังดูทะแม่งแปลกๆ” ช่างเถอะใครจะหย่าจะเลิกกันไม่ใช่ธุระอะไรของเขา แค่ทำตามคำสั่งของเจ้านายเท่านั้น มิณไอริณจะได้หลุดพ้นจากคนนิสัยไม่ดีแบบแพนธาริน แต่ทั้งสองดูเหมาะกันดีแบบกิ่งทองกับใบรับรองแพทย์ กอดคอกันเข้าไปพบหมอจิตเวชพร้อมกัน