ฉันกำด้ามไม้กวาดในมือแน่นด้วยหัวใจที่เต้นรัว ๆ อย่างกระวนกระวาย มีสองทางให้เลือกคือ หนึ่งหันหน้าไปและสองวิ่งให้เร็วที่สุด
แน่นอนว่าฉันไม่มีทางเลือกข้อที่หนึ่ง การหันหน้าไปสวัสดีอาจทำให้ท่านช็อกไปเลยก็ได้
“ฉันถามทำไมถึงไม่หันหน้ามา”
เฮือก!!! มัวแต่คิดไม่ได้อีกแล้วตอนนี้ฉันต้องวิ่ง
หนึ่ง… สอง… สะ… ยังนับในใจไม่ถึงสามก็ได้ยินเสียงคุณเฟยพอดี จากที่คิดจะวิ่งจึงยืนนิ่ง ๆ แทน เขาคงมีทางออกที่ดีให้ฉัน
คุณเฟยขมวดคิ้วเป็นปมเมื่อเห็นพ่อตัวเองยืนอยู่ ก่อนจะละสายตามองฉันแล้วเดินมายืนซ้อนฉันที่หันหลังอยู่
“พ่อมาที่นี่ทำไมครับ”
“นี่มันบ้านฉัน ทำไมฉันจะมาไม่ได้”
“บ้านหลังนี้เป็นของแม่ต่างหากครับ”
“แล้วแม่แกไม่ใช่เมียฉันหรือไง ตาเฟย!!”
“แม่ยกบ้านหลังนี้ให้ผม ถ้าจะแวะมาพ่อก็ควรบอกผมก่อนนะครับ”
เหมือนทั้งคู่จะไม่ลงลอยกันสักเท่าไร เวลาพูดคุยกันแทบไม่เคยได้ยินคำที่ฟังแล้วลื่นหูเลย
“คราวหน้าฉั
