@มหาวิทยาลัย
ฉันไม่มีสมาธิจดจ่อกับอะไรเลยเพราะในหัวมันคิดวนเวียนถึงแต่คำพูดของคุณเฟย เขาบอกว่าจะพยายามรู้สึกกับฉันเพราะไม่อยากถูกถอดชื่อออกจากบริษัท ถ้าแบบนั้นการพูดความจริงมันไม่ดีกว่าเหรอ
“เหม่อใจลอยไปถึงไหนแล้วเนี่ยน้ำอิง” เสียงของมิลินทำให้ฉันหลุดออกจากวังวนความคิดของตัวเอง
“อะ... เอ่อไม่… ไม่มีอะไร”
“ปฏิเสธเสียงตะกุกตะกักแบบนี้แปลว่าต้องมีแน่ ๆ แต่เอาเถอะถ้าเธอไม่อยากพูดฉันก็จะไม่สงสัย”
“…” จริง ๆ ฉันก็อยากจะระบายความอึดอัดนี้กับใครสักคนเหมือนกันนะ การได้เล่าเรื่องทุกข์ใจให้ใครสักคนฟังมันคงจะทำให้โล่งมาก ๆ
แต่ฉันกับมิลินก็เพิ่งรู้จักกันได้ไม่นานถ้าจะเล่าเรื่องส่วนตัวคงต้องรอให้สนิทกันมากกว่านี้…ถึงวันนั้นฉันอาจจะตัดสินใจหายไปจากชีวิตของคุณเฟยแล้วก็ได้
ฉันกำลังคิดว่าควรบอกความจริงกับพ่อของคุณเฟยดีไหม ถ้าเป็นไปตามที่คิดเอาไว้การพูดความจริงต้องทำให้ฉันหลุดพ้นแน่ ๆ
แต่!! เรื
