ไม่บ่อยนักที่ฉันกล้าเผชิญกับสายตาดุร้ายของคุณเฟยแบบตอนนี้ อาจเป็นเพราะความเจ็บปวดมันมาแทนที่ความกลัว
“ฉันเคยมองเธอเป็นแค่ของเล่นชิ้นหนึ่งที่ไม่ได้มีความพิเศษ ไม่มีอะไรดึงดูด ไม่น่าสัมผัส” ดวงตาคู่ตรงหน้ากำลังจ้องมองริมฝีปากของฉันพร้อมความเงียบ ก่อนจะใช้นิ้วสัมผัสริมฝีปากเบา ๆ ไม่นานก็พูด “ทั้งที่ไม่ควรสนใจ… แต่ฉันกลับเอาของเล่นชิ้นนี้มาวางไว้ใกล้ ๆ ตัวแทบจะตลอดเวลา”
“…” ของเล่นที่ว่าคือฉันเอง ชื่อเรียกมันทำให้เจ็บปวด แต่คำพูดนั้นทำให้หัวใจดวงน้อยเต้นรัวมากกว่าเดิม
พูดมาแบบนั้นใครบ้างจะไม่คิด เขาก็แค่กำลังหว่านเสน่ห์ทำให้ฉันหลงไหลไปกับคำที่มีความหมายลึกซึ้ง (หลอกลวง)
“ถ้าวันหนึ่งของเล่นชิ้นนี้หายไปล่ะคะ”
เมื่อฉันตั้งคำถามกลับสีหน้าของคุณเฟยก็เปลี่ยนไปเล็กน้อยหลังจากได้ยิน ก่อนจะขมวดคิ้วมองด้วยท่าทางที่ไม่สามารถคาดเดาได้ว่าอีกฝ่ายคิดอะไรอยู่
จู่ ๆ นิ้วที่เคยสัมผัสบนริมฝีปากก็เปลี่
