หลังจากกินมื้อเย็นแวะซื้อโมเดลเครื่องบินอย่างที่ลูเซียบอกไว้กับเด็กน้อย ทั้งหมดจึงมุ่งหน้ากลับมายังบ้านเช่าที่ชาลีอาศัยอยู่กับลูก
เบาะหลังรถซีดานมีมาเฟียหนุ่มนั่งรวมกับสองแม่ลูกโดยมีเด็กน้อยนั่งคั่นกลาง ครั้งนี้เขาไม่ได้ขับรถเองเพราะขี้เกียจ จึงมีเวลาสำรวจทางเข้าบ้านโดยละเอียด
ซอยขนาดเล็กที่รถยนต์หนึ่งคันขับเข้ามาก็แทบเต็มถนน สองข้างทางเต็มไปด้วยเสาไฟ แต่ไฟติดแบบนับจำนวนได้ แถมถนนยังขรุขระลูกรังจนศีรษะเกือบโขกกับกระจกประตูหลายรอบ
“ทำไมมาอยู่ในที่แบบนี้” เขาถามด้วยความหงุดหงิด และสบถคำหยาบออกมาเป็นภาษาอื่นที่เด็กน้อยฟังไม่รู้เรื่องเพราะรถเบรกกะทันหัน
“ขอโทษครับนาย มอเตอร์ไซค์ตัดหน้ารถครับ”
ชาลีที่เห็นท่าไม่ดีของอีกฝ่าย จึงเอ่ยออกมาเสียงเบาหวังให้ใจเย็นลงบ้าง
“ปกติฉันไม่ขับรถไง เดินไปหน้าปากซอยโบกแท็กซี่สิบนาทีเอง” คำตอบพร้อมใบหน้าเจื่อนของคนตัวเล็กทำให้ชายหนุ่มรู้ตัวว่าหงุดหงิดและเผลอ
