(แกบล็อกเบอร์พ่อกับแม่ทำไม!!)
เสียงของพงศ์ดังทะลุลำโพงโทรศัพท์ออกมาได้ยินกันหมด ทว่าชาลีในเวลานี้ตกใจจนทำอะไรไม่ถูก จึงไม่มีสติพอที่จะเบาเสียงลง มือเรียวกำโทรศัพท์จ่อค้างกับใบหูอยู่เช่นนั้นราวกับถูกมนตร์สะกด กระทั่งลูเซียและลูกชายสังเกตเห็นความผิดปกตินั้น
(นังชาลี! พ่อถามไม่ได้ยินหรือไง!! อย่าตัดสายกูนะเว้ย ไม่งั้นกูตามมึงถึงร้านแน่)
พงศ์แผดเสียงเข้มดังเล็ดลอดลำโพงออกมาอีกรอบชาลีจึงได้สติ เบอร์แปลกที่เพิ่งกดรับสายคือสาเหตุที่ทำให้เธอหนีหัวซุกหัวซุนจากบ้านเกิดมาทรมานตนเองอยู่ในเมืองหลวง
“มี้ ตะ ตา...” เด็กน้อยตกใจกลัวเพียงแค่ได้ยินเสียง เริ่มสะอื้นตัวโยนจนคนที่นั่งอยู่ใกล้ๆ รีบดึงไม้เสียบลูกชิ้นออกจากมือเล็ก
ทันทีที่ลูเซียช้อนอุ้มเด็กขึ้นมานั่งบนตัก สองมือเล็กก็รีบยกมือปิดหูตนเองซุกหน้ากับอกแกร่งด้วยความหวาดกลัว เจ้าของร่างสูงนั่งฟังเสียงเล็กๆ พึมพำกับตนเองออกมาด้วยใบหน้าเรียบเฉยแต่จับ
