“ไง เป็นเธอเองสินะที่อยู่กับลูกชายฉัน...”
มิเชล กรอสเวอเนอร์มองเด็กสาวตรงหน้าที่ไม่ได้เห็นนานพร้อมกับรอยยิ้มเย็นยะเยือก ยกมือบางกอดอกมองหน้าผู้หญิงที่กลับมาอยู่กับลูกชายตนเองหลายเดือนด้วยความรู้สึกหลากหลาย
หนึ่งในนั้นคือความแปลกใจที่ชาลีกล้ากลับมาหาลูกชายของตนเอง นึกว่าถอดใจไปตั้งแต่วันนั้น
“เก่งนะที่หลอกให้ฉันเข้าใจ ว่าเธอเลิกกับลุกซ์ไปแล้วตั้งหลายปี”
นายหญิงของตระกูลเอ่ยด้วยน้ำเสียงค่อนแคะต่อพฤติกรรมคนตรงหน้า แม้แต่สามีอย่างโนเอลทำท่าจะห้ามปรามก็ต้องหยุดชะงักกับฝ่ามือปางห้ามเสือกของภรรยา
สายตาของภรรยาแสดงออกชัดเจนว่า ‘นี่คือเรื่องของผู้หญิงที่รักผู้ชายคนเดียวกัน’
แม้จะคนละสถานะก็ตาม
“เธอทิ้งลูกชายฉันไปแล้วนี่”
“คุณรู้ดี ว่าทำไมฉันถึงทิ้งลูกชายคุณ”
มิเชลหัวเราะหึ นี่คือประโยคแรกของเมียลูกชายเอ่ยทักทายแม่ผัว ไม่ใช่คำว่า ‘สวัสดี’ แต่เป็น ‘คำด่า’
“จะโทษว่าเป็นความผิดของฉัน? เธอเลือ
