“เจ้าพูดมาเถิดข้ารอฟัง” แม้หัวใจจะรู้สึกบอบช้ำแทนวิญญาณของจื่อเถาที่นางเป็นคนยุคปัจจุบันมาเพื่อแก้ไขชะตาให้นางก็ตาม แต่ก็ต้องรับฟังถึงเหตุผลของบุรุษผู้นี้ ว่ามีสิ่งใดที่จะแก้ตัวหรือไม่
“ข้าไม่ได้สืบให้ดี เพียงแต่คิดสั้นเอาแค่คนผิดมาลงโทษ กลับทำให้คนที่ข้าก็รักเช่นกันต้องตาย ข้าอยากขอโทษเจ้าและขออภัยกับสิ่งที่ผิดพลาด ข้าตรอมตรมจนตายและได้รับโอกาสอีกครั้ง”
ในที่สุดนางก็ได้รับรู้ข้อนี้ เขาเองก็กลับมาเกิดใหม่เพื่อแก้ไขอดีต ส่วนวิญญาณจื่อเถาไม่ได้เกิดใหม่ นางตายไปแล้ว เหลือเพียงร่างของนางเท่านั้น และความเจ็บปวดรวดร้าวที่ยังฝังแน่นอยู่ในหัวใจ
“เจ้าเคยรักนางหรือไม่” คำถามนี้ตั้งใจอยากถามแทนนาง และเห็นภาพกระบี่ที่แทงเข้ามาในชุดแดงในคืนเข้าหอ คืนที่จะมีความสุขที่สุดของสตรี กลับเป็นคืนที่ต้องจบชีวิตทั้งยังไม่ได้ขึ้นเตียงด้วยซ้ำ
เขามันใจร้ายนัก
“รักสิ...แต่ตอนนั้นข้าโง่เขลาเกินไป เมื่อสืบรู้
